Ecuador 1997
Een door Cycletours georganiseerde fietsreis in Ecuador, dat wil zeggen voornamelijk fietsen in de Andes. We maakten een trektocht met bagagevervoer van hotel naar hotel.
25 december 1997
Vertrek vanuit Düsseldorf via Newark (USA) en Bogota (Colombia) naar Quito.
Hotel Chalet Suisse
Een lange reis achter de rug; tot Newark schiet het aardig op, geen vertraging, aardige film, ruimte om de benen te strekken. In Newark overvallen door de "security". formulieren invullen, vragen beantwoorden en bagage-controle. Je herkent je medereizigers al snel, of ze hebben het formulier niet goed ingevuld (eerste kennismaking met Annet en Nico) of zijn ooit zo dwaas geweest te gaan fietsen op Cuba (extra controle). Na nog een tussenstop op Bogota, voor de rokers een welkome stop, was het nog even volhouden tot Quito. De landing was zo'n beetje midden in Quito en dan te bedenken dat er bij Schiphol gesproken wordt van geluidsoverlast. Na een wandeling over het vliegveld, een traag werkende douane konden we eindelijk onze reisleider in de armen sluiten. Omringd door een enorme lading wachtende mensen, taxichauffeurs, schoenenpoetsertjes en kruiers was het wachten totdat de hele groep compleet zou zijn. Onderweg naar het hotel al een eerste indruk van de stad gekregen, dure bankgebouwen en de McDonalds naast de armoede van zwervers en oude huizen. Van Jan, de reisleider, krijgen we direct veel te horen over Quito, de reis, de fietsetappes, slapen bij de indianen, in een grot, een jungletocht. Overweldigend maar er is maar één wens: een bed. Hotel Chalet Suisse is een westers hotel dat overal te wereld zou kunnen staan.
Dag 2 vrijdag 26 december 1997
Quito (2850m) - Otavalo (2650 m): Hotel Doria Esther
Vanochtend mogen we het rustig aandoen; dit betekent geld kunnen wisselen en om 10.00 u wachten op Jan en Umberto. Vandaag beginnen we met een autorit van 2,5 uur. Prachtige vergezichten en een mogelijkheid om de namen van reisgenoten te oefenen. Langs de weg spelen veel kinderen, dit is zeker tussen kerst en oud en nieuw gebruikelijk, want de kinderen mogen dan automobilisten vragen om snoep. Vlakbij het San Pablo-meer gestopt voor een boxlunch, stokbrood, salade en een sapje. Verschillende groepsgenoten begonnen wat onrustig te worden gezien het feit dat ieder moment de jacht op de perfecte fiets geopend kon worden, druk taxerend en vergelijkend werd er een ronde langs de fietsen gemaakt. Het duurde vervolgens geruime tijd voordat een ieder zijn fiets rijklaar had. Wat verontrustend werden de medereizigers met eigen zadels, stuurbeugels en pedalen gade geslagen. Op voor de eerste rit zo'n 15 km rond het meer. Door dorpsstraatjes, langs werkende vrouwen, spelende kinderen en "slapende" honden. Even was er het gevoel mee te spelen in een film, zo onwerkelijk was het om hier op tweede kerstdag te fietsen. Na dit rondje werd een oude spoorbaan gevolgd tot aan Otavalo, het eindpunt van dag 2. Het hotel is gezellig en klein, met een binnenplaats waar de fietsen kunnen staan. 's Middags de mogelijkheid om nog een stukje te fietsen naar een waterval of om kennis te maken met Otavalo. Vrijwel de gehele groep (exclusief de Siamese tweeling Frans en Carolien) was 's avonds in het hotel voor een steak of pizza. O ja, er was ook nog ene René die een bord pasta tot drie keer toe naar de keuken liet terugbrengen omdat dit z'n bestelling niet was, gelukkig de vierde keer begreep hij dat dit toch echt voor hem bedoeld was. Een muzikaal gezelschap kwam ons laten zien hoe mooi en overheersend de lokale muziek is, een cd kopen is de enige manier om dit vroegtijdig stop te zetten.
Dag 3 Zaterdag 27 december 1997
Otavalo
De dag begon voor de meesten met een bezoek aan de verschillende markten vroeg in de ochtend. Otavalo staat bekend als "markt"plaats, iedere dag wordt er op verschillende pleinen in de stad een markt georganiseerd. Zaterdag is echter dé dag om Otavalo te bezoeken. Er komen dan niet alleen veel toeristen maar ook vanuit de wijde omtrek Ecuadoranen om te handelen. Autobussen vol mensen, dieren en uiteenlopende goederen voor de verkoop zie je de stad binnenkomen. Wanneer je om 7 uur 's morgens het hotel uitstapt zie je direct mensen met kippen onder de arm of varkens achter zich aan. Ondanks de drukte is de sfeer heel ontspannen en wordt er op iedere hoek van de straat heel rustig onderhandeld.
Zo rond 9 uur werd er een ontbijt geserveerd in het hotel, voor een enkeling betekende dit wachten. wachten en nog eens wachten. De serveerster toonde duidelijke voorkeur voor bepaalde mensen want de wachttijden varieerde van 5 minuten tot ruim 45 voor bijvoorbeeld Hendrik.
Per fiets vertrokken richting spoorbaan. Deze spoorbaan gevolgd tot aan de waterval Na een korte stop bij de waterval begon het serieuze fietswerk. Eerst een korte maar steile klim gevolgd door een afdaling naar San Pablo. Op het dorpsplein op elkaar gewacht, ketting gesmeerd en water bijgevuld. De klim van de dag betekende een stijging van 600 meter verdeeld over 15 km. Voor de meeste behoorlijk afzien: in de laatste 3 kilometer moest er nog zo'n 300 meter gestegen worden en dat over een slechte weg vol hobbels en kuilen. Op het hoogste punt stond de moccakleurige VAN van Umberto. De afdaling tot aan het restaurant was ongeveer 15 km over een wegdek dat bestond uit cobblestones. De lunch bestond uit een uitgekiende combinatie van aardappel, spaghetti met linzen en rijst. De maaltijd werd afgesloten met een verkoop van borduursels en kleding, Jan spoorde iedereen aan om wat aan te schaffen, gelukkig zijn er altijd mensen die hier enthousiast op in gaan. De tocht werd per auto voortgezet in de richting van Laguna Cuicocha, een kratermeer. Op de terugtocht werd er een "shopping" stop gemaakt in Cotacachi. Deze stad is het centrum voor allerlei lederwaren, maar doordat we er maar kort zouden blijven bleef het inkopen beperkt. Om 19.00 u aangekomen bij het hotel. 's Avonds werd er gegeten in het hotel of in een restaurant in Otavalo.
Dag 4 zondag 28 december 1997
Na gisteren lang te hebben gewacht op het ontbijt is vrijwel iedereen vroeg aan het ontbijt.
Om 8.00 u wordt er vertrokken naar El Angel, vlakbij de grens met Colombia. Na een korte stop en een speurtocht naar Piet rijden we verder naar het paramogebied. Dit paramogebied staat vol met frailejones, een soort reuze edelweiss. Aan de rand van dit gebied zou de fietstocht van vandaag beginnen, maar mede door de slechte wegen werd hiervan afgezien. In El Angel werd geluncht, fastfood: een zakje pittig gebakken varkensvlees met gepofte aardappels. Eindelijk mocht er dan gefietst worden, een spectaculaire afdaling van 40 kilometer (in hoogte meters zo'n 1500 meter) eindigend in de Chota-vallei. In deze vallei wonen vooral negers die hun oorspronkelijke cultuur in ere houden. Via de 'pan-american highway' terug naar Otavalo. Aantal keer gestopt om voor de politiepost iedereen van het dak te halen. Deze avond was er gereserveerd in het restaurant van 'Mieke', makkelijk te vinden wanneer je de spoorbaan volgde of zo verstandig was met de auto te gaan. Toch bleek een aantal hier een zeer spectaculaire tocht van te kunnen maken, bespiedt door struikrovers (die met lichtjes knipperden) en uiteindelijk onder begeleiding van een groep kinderen werd het restaurant bereikt. Heerlijk gegeten bij Mieke, wat teveel "warme cocktails" en ontzettend veel lol.
Dag 5 Maandag 29 december 1997
Otavalo (2650m) - Pifo (3000 m): Hotel Cuevas de Alvaro
De dag begon uitstekend, om 9.00 u kwam het bericht uit Nederland dat het daar regende.
Demonstratief werd er druk gesmeerd met zonnebrand en muggenolie. Zo rond 9.30 werd er vanuit Otavalo vertrokken voor een korte autorit tot net buiten het dorp. Vanaf dat punt liep er een oude spoorbaan tot aan Cayambe. Veel hobbels, kuilen, koeien, maar zonder Nico. Pas bij de nullijn (de evenaar, ofwel equator) zouden we Nico weer tegenkomen. Volendamse taferelen op het absolute nulpunt gevolgd door een uitgebreide lunch (biefstuk met veel groente en aardappels). De fietstocht werd uitgebreid tot aan Pifo, zo'n 50 kilometer afwisselend dalen en klimmen. Het hotel voor vandaag staat op een van de mooiste plekken die er bestaan.
Het hotel is uitgehakt in de rotsen; gesteente dat ontstaan is door vulkanische modder die door de duizenden jaren heen is samengeperst. Het is tot in de details verzorgd met overal prachtige bloemen en een schitterend uitzicht over de groene vallei dat eindigt in Quito. 's Avonds geborreld bij de open haard alvorens te dineren. Het diner bestond uit uiensoep, kip met aardappels, broccoli en worteltjes en niet vergeten een goed glas wijn. Als dessert was er een warme oliebol met saus en natuurlijk weer een warme cocktail. Om 22.30 u is iedereen richting slaapkamer vertrokken om zo de weg te kunnen vinden voordat het elektrische licht uit zou gaan en we alleen nog kaarsen als lichtbron hadden.
Dag 6 Pifo (3000m) - Baeza (1960 m)
Hotel El Meson de Baeza
Voor de echte bikkels begon de dag al vroeg: om 6 uur zou er ontbijt zijn voordat er aan een monsterklim zou worden begonnen van 3000m naar 4200m. De rest van de groep vertrok om 9 uur met de auto's op weg naar de klimmers. Onvoorstelbaar dat ze het allemaal gehaald hebben. Op de top werden deze toppers trots gefotografeerd. De overige fietsen ook van het dak en warm aankleden voor een prachtige afdaling van 15 kilometer. Na deze afdaling een korte maar zeer steile klim naar de zwavelbaden. Heerlijk gebadderd, de temperatuur van het water varieert van 35 tot 55 graden. Dit laatste was voor de meest wat te warm. In de loop van de middag ging de fietstocht verder naar Baeza. Het landschap veranderde steeds meer naar een tropisch gebied met hoge bomen, varens, veel groen en hier en daar watervallen. Het hotel in Baeza stond in een troosteloze straat waar het leven totaal leek stil te staan. Tijdens een tropische regenbui werden de kamers verdeeld en ging iedereen op zoek naar een warme douche of een lekker biertje. 's Avonds lekker forel gegeten maar vooral bijzonder was het dessert van de dag. Er kon gekozen worden uit banaan met chocolade saus of uit een tropische vrucht met een apart sausje. De echte globetrotters kozen uiteraard voor 'n tropische verassing en zagen een zeer bijzondere vrucht op tafel verschenen: perzik met siroop uit blik. Na een rondje van Jan op naar bed.
Dag 7 woensdag 31 december 1997
Baeza (1960m) - Misahualli (530m)
Vroeg op want er zou om 7.30 ontbeten worden zodat er vroeg vertrokken kon worden. De fietstocht van deze dag zou weleens erg lang kunnen worden. Vanaf het hotel gaan fietsen, de wegen waren door de regen van gisterenavond een stuk minder stoffig en het was een prettige "dirt road" met afwisselend wat klimmen en dalen. Af en toe een groep blaffende honden maar ook deze hebben we weer overleefd. Na zo' n 17 kilometer was er een stop bij een klein winkeltje voor wat limonade en chocolade. Vreemd hè dat je hier niet met dollars kon betalen. Regenjas uit, regenjas aan, het weer was wat onvoorspelbaar. Uiteindelijk begon het toch te regenen maar door de temperatuur was dit niet echt hinderlijk en tenslotte ben je in het tropisch regenwoud en ja daar kun je weleens een buitje verwachten.
Onderweg een reclame zuil (of was het zeul) gepasseerd: 'Cannondale, regenkleding voor top tot - teen'. Na een klim van ongeveer 800 meter, een urenlange daling over slechte wegen. De huizen die hier staan zijn gebouwd op palen en worden bewoond door indianen.
De armoede is hier duidelijk zichtbaar Na zo'n 35 kilometer gestopt bij een ijzeren brug waar geluncht zou worden. Ideaal zo'n boxlunch helaas begon het weer flink te regenen.
Democratisch (in Ecuador een vreemd begrip) werd besloten de tocht naar Tena per auto voort te zetten. Vanaf Tena de bush in op weg naar Misahualli waar we de jaarwisseling zouden vieren. Het hotel heeft een mooi uitzicht op de Rio Napo en beschikt op een overdekt terras op de eerste etage inclusief luie stoelen. Na een douche en een dronk op het Nederlandse nieuwjaar werd een bezoek aan het dorpje gebracht. Het poolcenter werd algemeen ontmoetingsplaats en vooral de sterke tactiek van het vrouwelijke duo heeft een onvergetelijke indruk gemaakt. In het dorp kon uiteraard ook getelefoneerd worden naar Nederland, voor de echte verliefde werd de telefooncel alsnog geopend. Het diner in het hotel was eenvoudig maar lekker en het dessert werd deze avond opgediend door twee spoken die symbolische de boze geesten verdreven. Besloten werd de flessen champagne om twaalf uur te openen op het dorpsplein waar nog tot laat gedanst kon worden.
Dag 8 donderdag 1 januari 1998
Misahualli
De eerste dag van het nieuwe jaar begint zoals gewoonlijk met lang uitslapen. Om 11.00 u was het vertrek voor de jungle-toer gepland., weer eens wat anders dan verplicht de familie een nieuwjaarsgroet te brengen. Met een boottocht over de Rio Napo begon het schoolreisje, uitgezwaaid door Jan, die als een bezorgde vader aan het einde van dag uren langs het water op ons zou wachten. Na ongeveer een kwartiertje aangemeerd en begonnen aan een drie en een halfuur durende wandeling door het tropische regenwoud. Prachtige planten en bloemen gezien, een interactieve gids en weinig drinkwater. Diverse planten geproefd, het mieren-eten overgeslagen en gelachen om een ieder de door een insect achterna is gezeten. Er blijken altijd mensen te zijn die ondanks liters muggen-olie aantrekkelijk blijven voor deze beesten, maar ja het blijft natuurlijk een kwestie van alles insmeren....... Als uitgehongerde wilden aangekomen bij de boot genoten van een boxlunch, zon en van gewoon even weg dutten. Het schoolreisje werd vervolgd met een educatief gedeelte: hoe kom ik aan goud en hoe vang ik een vis, overleven in de tropen deel 1. Zo rond de klok van acht uur werd er kennis gemaakt met Wanta, een soort miereneter, exclusief bereid door de chefkok. Deze rustdag (?) werd door de meeste vroeg afgesloten.
Dag 9 vrijdag 2 januari 1998
Misahualli (530m) - Baños (1800m): Hostal lsla de Barios
Heerlijk, om 9.00 u vanaf het hotel gaan fietsen naar Tena. Een leuke weg met niet al te veel klimmen of dalen. In Tena bananen, chocolade en cola ingeslagen en dit zou hard nodig blijken te zijn want het werd een zware rit. De hitte, het gebrek aan schaduw, de slechte wegen en de vele honden maakten het tot een vermoeiende rit. Op deze rit ging het dan toch een keer mis: Itsert werd gebeten door een hond en iedereen was hierdoor wat aangeslagen.
Op een prachtige plek geluncht inclusief een verfrissende duik in de rivier, lekker opdrogen in de zon en genieten van de omgeving. Na de lunch waagde een enkeling nog een poging om verder te fietsen met Frans aan kop. maar de wegen en de hitte waren afmattend. Via Puyo met de auto naar Baños en dit was een weg waar je toch echt niet zou willen fietsen: een zeer slechte weg, druk verkeer en hele diepe afgronden. De mooie vergezichten en watervallen werden door Jan vakkundig gepresenteerd het was alleen jammer dat hij daarvoor zijn stuur losliet en ook regelmatig de keel moest smeren met wat bier. Veilig aangekomen in Baños, een toeristische plaats met een mooi hotel en veel gezellig bars en restaurants. Op advies van Jan gaan eten in een Frans restaurant. Overdreven uitgebreid gegeten en de gehele rode wijn voorraad opgedronken. Om deze dag nog uit Europeser te maken: geld gepind met postbankpas.
Dag 10 zaterdag 3 januari 1998
Baños
Rustdag!! Om halftien ontbijten, uitgebreid met veel vers fruit. Jim, Peter en Erik maakten die dag met Jan een wandeling door de vallei richting Puyo. De rest maakte zich volledig op voor een dag shoppen en luieren. Hendrik was druk in de weer met boodschappenlijstjes en er werd druk gespeculeerd wat de tactiek van de dag moest worden: eerst rondkijken of direct winkel in winkel uit. Gelukkig was het openbaar vervoer goed geregeld: met een Disney-treintje kon je het terrein verkennen. René en Piet lieten zich uitgebreid scheren wat ze heel wat knuffels opleverden. Tussen de winkels en terrassen door nog wat cultuur gesnoven: Baños beschikt over een prachtige kerk waar zeker in deze tijd van het jaar veel mensen naar toe gaan. Ook deze avond gegeten in het Franse restaurant (op zo'n puur toeristische dag moet je ook niet te ondernemend worden). Deze avond kwamen er twee muzikale (? ! ) ensembles optreden, veel te hard en veel te dichtbij. Het voordeel was dat op deze manier een goed verjaardagscadeau voor Eppo was gevonden en aangezien de familie Doorzon dit in hetzelfde restaurant aan het vieren was konden we dit direct overhandigen.
Weer veel gelachen en als pubers liedjes zitten zingen, hoopvol wachtend op het optreden van Herman, die ongekende talenten voelde bovenkomen.
Dag 11 zondag 4 januari 1998
Baños - Chambo Hosteria El Troje
Na de rustdag van gisteren was iedereen vol energie voor de beklimming van de Chimborazo, Om 9.00 u vertrokken voor een autorit van 2800m hoog naar 4800m. Op zo' n 4200m gestopt voor een plaspauze en een korte wandeling; er stond enorm veel wind en de uitgestrektheid gaf het gevoel op een andere planeet te zijn. Het weer was verder perfect, de gehele dag was de top goed zichtbaar en de bewolking bleef beneden de 4000m. Vanaf4800m gelopen naar 5000m het hoogste punt van deze reis. Met kleine pasjes en een grote inspanning bereikte iedereen de top al hadden er diverse last van hoogteziekte, maar je moet wat over hebben voor een stempeltje en foto. De terugweg ging heel wat gemakkelijker: bij de berghut stond de soep al te wachten en na een korte pauze startte de spectaculaire afdaling. De stof maakte het fietsen af en toe wat lastig maar het uitzicht maakte veel goed. Onderweg gestopt bij een project van onder meer Best-tours, een school dat deels gebouwd wordt door donaties van toeristen om zo de regering in te laten zien dat het toerisme ook voordelen kan hebben. De tocht werd nog zo'n 20 kilometer vervolgd, ook hier weer veel blaffende honden. Carole kreeg een hond onder haar fiets waardoor ze lelijk ten val kwam, gelukkig bleek het achteraf mee te vallen. De fietsen weer opgeladen en doorgereden naar Riobamba, even buiten de plaats lag het hotelcomplex, inclusief sauna en zwembad. Dit hotel is ingesteld op het vermaak van de toeristen; voor het eten kregen we dan ook een voorstelling te zien verzorgd door de hele staf van het hotel: dansen, boze geesten verjagen en muziek. Het eten paste niet helemaal bij de uitstraling van het hotel, je kunt je niet voorstellen dat hier de wijn op zou zijn, maar ja het blijft natuurlijk Ecuador.
Dag 12 maandag 5 januari 1998
Chambo - Laguna Quilotoa (3950 m)
Na een uitgebreid ontbijt met vruchten, scrumbled eggs, wentelteefjes en croissants om 9.00u vertrokken met de auto om na ongeveer een kwartiertje op de fiets te stappen. Een goede asfaltweg zou in de richting van Baños gevolgd worden, na 35 kilometer de fietsen weer opgeladen om een flink stuk met de auto af te leggen. De lunches nemen over het algemeen veel tijd in beslag daarom werd de voorkeur gegeven aan Box-lunches. Alleen vandaag kon dit niet door het hotel geregeld worden daarom zou er in een fastfood restaurant van Texaco geluncht worden. Maar fastfood betekende eindeloos wachten en uiteindelijk een gedeelte van de bestelling niet krijgen, gelukkig kon Carole in het Spaans onze boosheid overbrengen. De lunch uitgebreid met chips en koekjes en de weg vervolgd naar Pujili. Vanaf daar een stuk gefietst over rustige wegen met af en toe een kleine klim.
Het laatste stuk op weg naar de indianen met de auto afgelegd, steeds verder het binnenland in. Het dorp waar we de nacht doorbrengen bestaat uit ongeveer tien stenen gebouwen in één daarvan zouden wij de nacht doorbrengen: met negen personen op een zoldertje. De slaapzakken en het eten waren door een maat van Jan gebracht, ook was er water meegenomen om te koken en te wassen. Naast deze hutten (net onder de 4000m hoogte) lag het kratermeer Laguna Quilotoa, schitterend blauw. Direct bij het uitstappen werden we al belaagd door kinderen die schilderijtjes probeerden te verkopen en dit zou gedurende het hele verblijf zo blijven, zelfs tot in de slaapkamer. Een goede maaltijd deze avond: spaghetti met als toetje chocoladecake. De eetzaal/keuken was niets anders dan een klein schuurtje waar we maar net allemaal inpasten. Onze komst betekende voor de locals een kans op een lekkere maaltijd, want het overgebleven eten werd verdeeld onder de wachtende indianen. Na een kop koffie en warme cocktail was het tijd geworden voor de voorstelling van de avond: de burgemeester dansend als nar en een band die vier keer hetzelfde nummer speelde, terwijl ze toch steeds anders begonnen. Na zo'n driekwartier hadden we er genoeg van een werd de band letterlijk door Jan de deur uitgewerkt. Nog even naar het meer gewandeld alvorens in een stinkende slaapzak te kruipen.
Dag 13 dinsdag 6 januari 1998
Laguna Quilotoa (4000m) - De Hacienda (2850 m)
Een stevig ontbijt deze ochtend: bruinbrood met ei, kaas en bacon. Al snel op de fiets gestapt om te rijden tot aan Zumbahua. Op dit stuk liepen echt ongelofelijk veel honden, maar we gingen er in colonne langs dus de angst viel deze keer mee. In deze plaats is de armoede goed zichtbaar, een troosteloze aanblik. Dronken feestvierders (de dag ervoor was er een groot feest geweest) zwierven over straat, gedroegen zich opdringerig en vroegen om geld. Fietsen opgeladen en doorgereden tot aan de volgende bergtop. Het blijft nog steeds wennen aan de grote temperatuur verschillen, het ene moment is het 20 graden en het volgende moment slechts een graad of 6. 's Middags genoten van de nu al beroemde boxlunch verzorgd door Jan z'n vrouw (of was het klaargemaakt door de hulp). De laatste etappe van deze dag was zo'n 20 kilometer over een vlakke weg in een bijna europese omgeving, veel landerijen en plantages. Genietend van een heerlijke zon werd rustig gependeld achter de auto van Umberto aan. Dit was voor Nico de mogelijkheid om zich te bewijzen, voorop fietsend was hij de snelste. Bij het hotel aangekomen moesten we even omschakelen. Hadden we de afgelopen nacht in een hut doorgebracht zonder douche en waar alles even vies was, nu stonden we voor een hagelwit hotel omringd door prachtige planten en bloemen. Een prachtige kamer met ruime badkamer, alleen jammer van het koude water Terwijl Jan zich hierover opwond zaten we heerlijk in de zon te genieten van de vakantie. Geluierd en deze dag niets anders meer gedaan dan eten, drinken en genieten.
Dag 14 woensdag 7 januari 1998
De Hacienda - Quito Hotel Chalet Suisse
Om 8.30 u richting Cotapaxi, een natuurpark op een hoogte van 4000m met een top op 5895m. Bij de ingang van het park wat rondgewandeld en lama's gefotografeerd, dit gaf wel een beetje het gevoel op de hoge Veluwe rond te lopen, maar dit gevoel zou al snel verdwijnen. Na een mooie autorit door het park werden de fietsen afgeladen en begon een korte tocht van ongeveer 1,5 uur over een vlak gedeelte van het park. Nabij de Inca-ruïnes werd er geluncht. De uitgestrektheid van het gebied was schitterend om te zien. Fietsen weer op het dak en op naar de top van de Cotopaxi. Tot 4500m met de auto's gereden daarna te voet naar 4800m. Op deze hoogte liggen gletsjers, wederom een zware wandeling, voetje voor voetje omhoog. Jammer genoeg werd het weer al snel slechter, het begon te hagelen en dit betekende een stukje lager regen. De afdaling viel daarom letterlijk in het water, kleddernat maar veilig ingepakt werd er door een aantal toch nog een spectaculair stuk afgedaald. Bibberend van de kou was het vervolgens wachten op de auto's om te beginnen aan de tocht naar Quito. Deze autorit duurde lang en wij waren moe, voor het eerst in deze vakantie was het stil in de auto van Jan, iedereen probeerde wat te slapen of staarde vermoeid voor zich uit, de fietsers nog steeds koud en nat. Bij hotel Suisse aangekomen een sprintje getrokken naar de douche om weer een beetje op temperatuur te komen. Na de gebruikelijke warme cocktail een 'happie' gaan eten bij Lex. Hij heeft vlak bij het hotel een Nederlands restaurant. Als verassing gingen HJ en Carla mee-eten, om toch nog maar eens te proberen of ze het met "onze" groep konden volhouden. Het 'patatje-pinda' smaakte prima en ook de overige gerechten waren lekker. Zelfs Grolsch was hier verkrijgbaar.
Dag 15 donderdag 8 januari 1998
Quito
De laatste vakantie dag: een stadstour Quito en shopping op Avenida Rio Amazonas. Om 11.00 begon de stadstour onder leiding van een gids die je zo zou kunnen tegenkomen in een aflevering "are you being served". Het meest spectaculaire aan deze tour was de staking van docenten en studenten. De sfeer in de stad was rumoerig, traangas en een voortdurend loeien van sirenes. De geplande route konden we dan ook niet volgen maar echt geboeid was ook niemand door de weinig sprekende verhalen van de gids. Nog wel de culture waarde van de stad verdedigd door te voorkomen dat er geflitst werd waar het niet was toegestaan. De middag is besteed aan het uitgeven van de laatste "suikerklontjes". 's-Avonds was er een gezamenlijke maaltijd ter afsluiting in het Hotel, genoten van de
speeches van Carole en van Jan en dan zit de vakantie er bijna op. De koffers gepakt en voor het laatst de oogjes dicht gedaan op Ecuadoriaanse bodem.
Dag 16 +17: 9 +10 januari 1998
Vertrek Quito: 8.00u, via Bogota en Newark: aankomst Düsseldorf 7.00 u
Zo'n beetje midden in de nacht worden we wakker gebeld, om half vijf aan een uitgebreid ontbijt en dan op naar het vliegveld. Door Jan tot aan de douane begeleid en wachten totdat het 8 uur is en we Ecuador toch echt gaan verlaten. Via Bogota en Newark naar Düsseldorf en lange reis maar zonder al te veel vertraging aangekomen in Düsseldorf. Hendrik en de familie Doorzon gedag gezegd en op zoek gegaan naar de OAD-bus. Perfect geregeld: de bus stond klaar en we zouden dan ook zo weg kunnen maar helaas Nico en Annet waren nog niet door de douane. Misschien ken je het gezegde wel dat "hoe meer je meeneemt des te meer je kwijt kunt raken", in dit geval volledig terecht want het absolute record bagage werd zowel op de heen als op de terugweg gevestigd door Nico en Annet en zij waren het ook die niet alle bagage terugkregen. Lang gewacht en uiteindelijk zonder de koffer van Nico vertrokken.
De busrit is te lang en te vermoeiend, ook de chocolade hartjes van Carole kunnen niet meer voor een opleving zorgen zo moe zijn we. Maar uiteindelijk is daar Arnhem en al snel daarna Utrecht waar we zoenend afscheid nemen en afspreken om op 31 januari op de reünie te komen.