Haute Route 2002
op de top van de Tête Blanche 3710m
De klassieker onder de toerskitochten, die normaal gesproken van Chamonix naar Zermatt loopt. Echter dankzij de beroerde omstandigheden in de week dat wij gingen (eerst weinig sneeuw en in de tweede helft van de week zeer slecht weer) is deze Haute Route volstrekt niet volgens plan verlopen.
Na een eerste inskidag besluiten we de Haute Route andersom te doen en beginnen we vanuit Zermatt, maar nauwelijks halverwege gekomen wordt de tocht zelfs helemaal afgelast.
We slapen 2x in een gîte, 1 x in een hut en 1 x in een hotel. Doordat we laat in het seizoen zitten, zijn deze accommodaties erg rustig en hebben we niet te maken met het bekende beeld van de soms overvolle hutten die je normaal op de Haute Route tegenkomt.
Omgeving
We bevinden ons in de hoogste regionen van de Alpen, aanvankelijk in het Mont Blanc massief, later in de omgeving van de Matterhorn. Het landschap en de uitzichten zijn dan ook erg indrukwekkend, met al die extreem hoge vierduizender-toppen om je heen. Wijzelf bereiken toppen van ruim 3700m en bevinden ons voortdurend bij en op de gletsjers.
Groep
Onze groep bestaat uit 5 deelnemers plus onze gids Edward Bekker. De deelnemers zijn Bert Verschoor, Cor Bouwmeester, Arnoud Roes, Sander Kan en Jim van den Berg. We zijn allemaal redelijk snel met zowel het lopen als het skiën, we hoeven op niemand te wachten.
Reisverslag
Zaterdag vertrekken Cor, Bert, Arnoud en ik uit NL met de auto naar Chamonix, waar we bij de gîte La Bagna aankomen. Sander is daar al te vinden en we kunnen eigenlijk al meteen aan tafel voor het diner. We ontmoeten hier ook Edward, die ons wat materialen uitdeelt (o.a. wat gordels, stijgijzers, schop, sonde, bivakzak, touw) en ons tevens meedeelt dat de sneeuwomstandigheden heel beroerd zijn in de Alpen en dat we maar beter de route andersom kunnen doen. We zullen dan ook overmorgen vanuit Zermatt beginnen met als einddoel Chamonix. Morgen overigens eerst een inskidag, om eerst materiaal, conditie enz. te testen.
In La Bagna delen we een dortoir met Fransen en eten we worst met aardappelen, peen en kool, niet heel erg smakelijk, daar zijn we het allemaal over eens.
Zondag staan we om 8.30 uur bij de lift van de Grand Montets, waar we een enkeltje kunnen kopen voor de twee kabinebanen (€ 17). De lift brengt ons van 1200m naar de top op 3250m, alwaar zich een klein restaurantje bevindt, waar we dan ook een lekker kopje koffie kunnen doen. En dan gaat het beginnen. Eerst vanuit het liftstation de stalen trap af om daarna de ski's onder te binden. Kijken of de schoenen al een beetje strak gezet kunnen worden, handschoenen aan, muts op, want het is hierboven best koud en pas skiën als Edward is gegaan. Je mag nooit de gids voorbijskiën, want we bevinden ons midden op de gletsjer, met al zijn verborgen gevaren. We dalen af tot zo'n 2550m en bij mij gaat deze afdaling niet erg lekker. Ik loop een beetje te zwalken en het lukt me niet erg mooie bochten te maken. Het zal wel aan de sneeuw liggen, tsja, je moet toch iets de schuld geven.
Op een vlak stuk gekomen wordt het tijd de vellen onder de ski's te binden met als doel de Col de Passon (3028m) te beklimmen. Cor heeft al direct problemen met zijn vellen, want hij trekt het bovenste bandje kapot, waardoor het vel provisorisch met tape aan de ski moet worden geplakt. We doen vervolgens ook de ijzers eronder, want de sneeuw is nogal hard en ijzig op sommige plaatsen. Edward loopt uiteraard voorop en houdt er meteen een stevig tempo op na, hetgeen ik altijd wel leuk vind. Overigens merk ik dat ik niet helemaal superfit ben, het gevolg van koorts in de voorgaande week, desondanks kan ik heel goed volgen. Blijkbaar heb ik conditioneel erg veel reserves.
Vlak onder de col moeten we de ski's afdoen, want we bereiken een steile couloir waar we het best met de ski's op de rugzak omhoogklimmend doorheen kunnen gaan. We hadden geen stijgijzers aangetrokken, dus besluit Edward dat we het laatste stukje aan touw gaan. Op de col is het erg koud, vnl. door de harde wind die er staat, dus bergen we snel de vellen om naar beneden te skiën. We volgen de route naar Le Tour op aanvankelijk zeer goede sneeuw. Sander heeft pech, want hij skiet op oude geleende toerschoenen, die zo uit het museum lijken te komen en zijn voeten zwabberen dan ook alle kanten uit in deze schoenen. We maken een erg lange afdaling (1700m hoogteverschil) en hoe lager we komen hoe slechter de sneeuw. We moeten op een gegeven moment voortdurend door de bomen en regelmatig moeten de ski's even af om over rotsen en beekjes te gaan. Desondanks komen we op ski's helemaal in het dal uit, waar Edward ons ophaalt met zijn grote Amerikaanse 4WD-Van.
In de gîte La Bagna teruggekomen, worden we verwend met lasagne en hebben de dortoir helemaal voor ons zelf.
Maandag ochtend rijden we met onze auto's naar Edward zijn huis, vanwaaruit we met zijn auto een stevige rit maken naar Zermatt. Sander is inmiddels voorzien van splinternieuwe toerschoenen, die Edward toevallig nog had staan in zijn garage, en Cor is voorzien van een ander paar skivellen. Ons materiaal is nu echt tiptop okee.
In Zermatt gaan we rond 11.30uur uitgebreid lunchen, ik koop nog snel een fotorolletje en we gaan met de liften naar Klein Matterhorn (3800m), om een paar baantjes te trekken in het skigebied van Zermatt. Ons doel vandaag is de Schönbielhütte (2694m), die we kunnen bereiken als ze speciaal voor ons een gondellift laten draaien, hetgeen ook gebeurt. Je ziet maar, in Zwitserland kunnen ze het wel hoor, dat klantgericht zijn........
Bij het uitkomen van de lift kunnen we nog een kort stukje skiën, maar al gauw ligt er te weinig sneeuw en gaan de ski's af. We binden de ski's weer op onze rugzakken en gaan nu langzaam stijgend om na na twee uur de hut te bereiken, die er weer eens prachtig bij ligt, zo tegenover de noordwand van de Matterhorn. De hut is verder uitstekend geoutilleerd, er zijn huttensloffen, er is overal verlichting, zelfs op de WC, er zijn twee kraantjes met stromend water, de bediening is uitstekend, en je krijgt lekker eten. Het is overigens wel duur, voor een half litertje mineraalwater betaal je al 6 zwitserse franc, maar goed, je zit hier dan ook bij Zermatt en bij de Matterhorn. We moeten niet al te laat naar bed, want morgenvroeg vertrekken we alweer.
Dinsdag staan we om 4.30 uur op, want we hebben vroeg ontbijt en een lange dag te gaan. Ikzelf voel meteen al dat het geen lekker dagje wordt, heb hoofdpijn en voel me slap en suf, hetgeen de hele dag zal duren. De anderen merken daar overigens niks van, want ik loop gek genoeg ogenschijnlijk toch nog vrij gemakkelijk naar boven. We binden de ski's weer eens op de rug om eerst over een rotsveld af te dalen. Tsja, normaal gesproken kan je hier uiteraard skiën, maar dit jaar is er wel heel erg weinig sneeuw gevallen. We kunnen gelukkig nog een klein stukje skiën om ons vervolgens voor te bereiden voor een lange klim van ruim 1200 hoogtemeters naar de top van de Tête Blanche (3710m). Het is gelukkig koel deze ochtend, een voordeel van het vroege vertrek, zodat we bij het klimmen niet oververhit raken. Op de top hebben we weergaloos uitzicht en zien eigenlijk alle grote toppen van de West-Alpen. We nemen hier een lekkere lunchpauze en doen de vellen af en skiën een stukje omlaag om nog een keer de vellen onder te binden, zodat we op een col komen waarna we in één keer kunnen afdalen naar het plaatsje Arolla. Het tweede klimmetje is overigens zeer vermoeiend en ik kan Edward op het laatst dan ook niet meer bijhouden. Erg moe kom ik boven, en de andere jongens blijken ook aan het eind van hun krachten te zijn gekomen. We pauzeren weer voordat we de ski's onderbinden en met vermoeide benen skiën we richting Arolla.
De sneeuwcondities zijn uiteraard heel wisselend. Bovenin vind ik het vrij zwaar, het lijkt op poedersneeuw, maar je zakt er dieper in weg en je draait niet zo gemakkelijk. Het middenstuk is het fijnste skiën, echte voorjaarssneeuw. De sneeuwlaag is vrij hard en omdat we vrij vroeg op de dag zijn is alleen een heel dun bovenlaagje iets zachter, waardoor het skiën juist zo goed gaat. Zelfs helemaal tot beneden in het dal blijft de sneeuw vrij hard en hebben we geen last van zware baggersneeuw. Aldus maken we een immens lange afdaling naar Arolla, waar we ondanks de vermoeide poten heerlijk van kunnen genieten. Het laatste stuk tot aan Arolla gaat weer gepaard met het nodige klunen en we moeten de laatste kilometertjes naar het hotel lopend afleggen, hetgeen ons wederom erg zwaar valt. Ondanks het feit dat we al heel lang op pad zijn vandaag komen we toch al om 13.00 bij het hotel en kunnen daar eens uitgebreid lunchen en verder de hele middag wat lummelen, dutje doen enz. Edward gaat zijn auto uit Zermatt halen, zodat we weer flexibel zijn.
In Hotel le Glacier slapen we op een prima dortoir en krijgen uitstekend diner en ontbijt.
Woensdag wordt onze laatste skidag! Ons oorspronkelijke plan was vandaag omhoog met de liften van Arolla, om daarna de vellen onder te binden zodat we naar de Cabane de Vignettes kunnen gaan. Maar de weersvoorspellingen zijn erg beroerd, er komt een lange periode van slecht weer met veel neerslag aan. Slechts in de ochtend is het nog onbewolkt, maar het waait al behoorlijk. Gisterenavond hebben we besloten om vanuit Arolla met de helikopter naar boven te gaan, om nog een tochtje in dit gebied te maken, vooraleer we naar Chamonix afreizen met de auto. De Haute Route van hieruit op ski's voortzetten is nl. geen optie meer, gelet op het slechte weer.
Deze ochtend hebben we geluk, want de heli's vliegen alleen in de vroege uurtjes, omdat het weer al snel omslaat, meer bewolking en meer wind. Wij komen met vermoedelijk de laatste heli-vlucht van vandaag vlakbij de top van de Pigne d'Arolla (3796m). We skiën over goede sneeuw over steile hellingen eerst richting Cabane de Vignettes, één van de belangrijkste hutten die je aantreft op de Haute Route. Na een koffiepauze in de hut, kiezen we de afdaling rechtstreeks naar Arolla, waar we met een beetje klunen, vlakbij de auto kunnen komen en zo tevreden kunnen zijn over de bijna 2000m afdaling van vandaag. We hebben nog zeeën van tijd en gaan voor de laatste keer nog lekker lunchen in Zwitserland, op een aanvankelijk nog zonovergoten terras, om daarna in twee uur naar Chamonix te rijden.
We slapen (als enige gasten) in de gîte La Boërne, iets boven Argentière gelegen. Edward kan ook weer eens lekker naar huis, want hij woont hier om de hoek. We doen het verder opnieuw heel rustig aan, lekker douchen, nog even shoppen in Chamonix, waarna we een heerlijke maaltijd krijgen voorgeschoteld in de Boërne, gratin dauphinois met lekker saucijsjes, waarna kaasplankje en ananas als toetje.
Donderdag wachten we bij het ontbijt op het telefoontje van Edward die alle registers heeft opengetrokken en alle opties bekeken. Maar er is eigenlijk niets mogelijk, het regent onophoudelijk, dus toeren is niet mogelijk. Skiën kan je ook wel vergeten, want de enige lift die daarvoor in aanmerking komt, de Grand Montets, is momenteel ook gesloten. En een dagje wachten op weersverbetering is ook al geen optie, want de vooruitzichten zijn t/m zaterdag barslecht. Edward doet dan ook een voorstel, waar wij het onderling eigenlijk ook al over hebben gehad: we beëindigen de hele toer. Hij nodigt ons uit om die ochtend nog even koffie bij hem in de garage te drinken, dan kunnen we gelijk een videootje van Canada zien en het materiaal inleveren dat we van hem in gebruik hebben gekregen. Ik krijg nog de gelegenheid om toerschoenen van Edward over te nemen, exact dezelfde als die van Sander, alleen een maatje kleiner en een paar keer gebruikt, de Lowa Struktura GTX.
We nemen afscheid van Edward en
zijn vrouw Sylvia en vertrekken maar weer naar huis waar ik rond
22.30 aankom.
