Transfer van de deelnemers naar Ceillac, die via de Col Estronques naar St. Veran lopen, wederom een pittige dag met ruim 1000 hoogtemeters. Ik verzorg de bagagetransfer naar de volgende camping, achterin de Queyras gelegen bij het dorpje Aiguilles, waar we op zich een mooi ruime plek voor de hele groep krijgen toegewezen tussen de bomen. In het busje rijden Onno en Rob mee, want beide zijn behoorlijk ziek en moeten een dagje overslaan. Ik reserveer op de camping de ons toegewezen plek, haal de eerste groep op uit St. Veran en als we weer op de camping komen blijkt er een gezinnetje zich midden in de ons toegewezen plek te staan. Ik probeer de campingbaas hier nog op te wijzen, maar het mag niet baten, hij reageert nogal nors en het gezinnetje blijft midden in ons kampement staan. Het blijken overigens niet zulke heel aardige mensen, want ze maken bijv. elke avond een kampvuur, terwijl de plaatselijke autoriteiten alle open vuren en zelfs barbecues hebben verboden i.v.m. de droogte. Verzoeken aan deze mensen om daarmee te stoppen hebben pas na herhaaldelijk aandringen resultaat.

Woensdag Aiguilles

We hebben een vrije dag vandaag. Iedereen houdt ook letterlijk een rustdag, er wordt door niemand een wandeling ondernomen, het is immers wederom bloedheet en je lekker rustig houden in de schaduw is toch de beste invulling van de dag. Ik ben de hele dag belast met het busje, de stuurbekrachtiging is kapot en moet dus gerepareerd. Dat wil zeggen dat ik een lange rit moet maken naar Gap, want daar zit de Opel-garage en aldaar heel veel wachten op acties en telefoontjes van Sindbad, Budget autoverhuur en SAS-alarmcentrale, die onderling nogal wat communicatieproblemen hebben over repareren van het busje en het vervangend vervoer.

Na een lange dag in Gap eindig ik uiteindelijk met een huur-MPV, een Fiat Ulyssee, waarmee ik de komende dagen rond zal rijden. Tegen 20.00 uur kom ik op de camping en tref daar zowaar nog een pan couscous aan, waarvan ik heerlijk mag smullen, bedankt jongens.

Donderdag Aiguilles

Vandaag weer een hoogtepunt van deze vakantie: ik kan de hele dag meewandelen en we zijn liefst 11 uur op pad en klimmen in totaal 1920 meter! Een record voor mij.

Het is een schitterende tocht, beginnend in Aiguilles via de meertjes en de Pic Malrif naar de Grand Glaiza op 3300m, één van de mooiste tochten die je je kunt bedenken met afwisselende landschappen, weidevelden, bos, bergmeertjes, woeste kale landschappen. We lopen langdurig op een crête (graat) en hebben dan steeds uitzicht naar alle kanten. We zijn allemaal in goede doen dus we nemen het ervan en maken zodoende een extreem lange dag.

Pas na 19.00 uur komen we aan in het dal bij het dorpje Abriès, dus nog niet bij de camping, dus gaan we maar meteen hier aan de maaltijd in een uitstekend restaurant, met prima bediening, die in een opperbeste vrolijke stemming verkeert.

Doodmoe gaan we naar de camping, waar we snel een diepe slaap vatten.

Vrijdag Aiguilles

De deelnemers maken de wandeling van St. Veran naar de Refuge Agnel, en de helft van de groep blijft daar slapen. Ik heb weer kans om de groep een klein stukje tegemoet te lopen en loop wederom tot aan de col. Ik breng de andere helft van de groep weer terug naar de camping, waar we gezamenlijk onze eigen maaltijd bereiden.

Zaterdag Aiguilles

Ik breng 's-morgens vroeg de overgebleven helft van de groep weer terug omhoog bij de Refuge Agnel, en we gaan gezamenlijk proberen de Pain de Sucre te bedwingen, een top van zo'n 3200m. De weg omhoog gaat over een erg ingewikkeld pad en je moet je erg goed kunnen oriënteren en kunnen inschatten hoe het pad zo ongeveer loopt om je doel te bereiken. Samen met Marion lukt ons dat aardig, maar niet iedereen heeft het makkelijk hier. Sommigen vinden het daardoor eng, en we doen de afdaling vanaf de top dan ook gezamenlijk, zodat we elkaar kunnen helpen de weg te vinden. Al met al was de Pain de Sucre weer een hoogtepunt in deze vakantie, een zware en moeilijke beklimming, die uiteindelijk toch door bijna alle deelnemers is gehaald.

Ik ga weer terug richting auto, terwijl de groep verder doorloopt naar het dorpje Ristolas, waar ik ze eind van de middag weer ophaal.

's-Avonds ga ik met Onno nog een keer terug naar de Refuge Agnel (ik rij wat af zo hier in de bergen!) om te kijken of zijn sandalen daar misschien nog liggen, maar we hebben geen succes, ze zijn definitief zoekgeraakt.

Zondag La Grave

Vandaag is de langste transferdag, we gaan nu naar een camping in La Grave en dat is zeker 2 uur rijden. Omdat ik met een kleinere auto ben nu, en vandaag ook de bagage moet vervoeren (waaronder ook de tenten, keuken en stoelen), moet ik 3 keer heen en weer pendelen en ben rond 18.00 uur daarmee pas klaar.

Maandag La Grave

Ik breng de deelnemers weer in drie etappes naar het dorpje Le Casset, vanwaar de wandeling loopt naar de Col d'Arsine. Wederom vanaf het eindpunt de groep tegemoet gelopen hebbende, soms in de regen, ontmoet ik de deelnemers op de col en lopen we samen terug naar een restaurantje, waar we wat kunnen drinken, terwijl ik ondertussen de groep weer in drie etappes terugbreng naar de camping.

Met een paar man eet ik in een ouderwets hotel, waar het eten beslist niet top is, zeker de kaas niet, die al dagen zichtbaar ongekoeld staat te wachten op de spaarzame bezoeker die ze hier hebben. Het is dan ook heel bijzonder om na een vijf-gangen menu nog steeds honger te hebben (als we bijv. een paar aardappels bijvragen blijkt dat niet mogelijk) en ons te vervoegen bij een snack-restaurantje waar we nog lekker een bord frites bestellen.

Dinsdag La Grave

Ik breng de groep naar het dorpje Le Chazelet, gelukkig niet zover van La Grave vandaan deze keer, waar zij de wandeling naar Mizoën maken, via de Col du Souchet. Ik ben weer de hele dag aan het rijden, want ik moet het busje weer ophalen. Eindelijk is de reparatie klaar en kan ik naar Gap, dat helaas helemaal aan de andere kant van het Ecrins-massief ligt. Dat is zowat 2½ uur rijden nu in het hoogseizoen, het is erg druk op de weg. In Gap kan ik net rond 12 uur de huurbus bij Hertz afleveren en ga van daar uit met de taxi naar de garage, die pas om 14 uur open is. Voor mij dus genoeg tijd om te lunchen in de grote supermarkt Géant. Ik ben blij dat ik het busje weer heb, dat is toch veel efficiënter met het vervoer, want deze bus is veel ruimer dan die auto die ik mocht huren.

Woensdag Vallouise

We breken de tentjes weer op en gaan nu naar Vallouise, aan de andere kant van het massief. Een deel van de groep gaat 's-morgens vroeg meteen al mee naar de volgende camping, de andere helft blijft in La Grave, voor een bezoek aan de gletsjer boven en een toch met de kabelbaan, onderwijl nog genietend van een wandeling naar een bergmeertje.

Het is bloedheet in Vallouise, een stuk warmer dan La Grave, dat aan de noorzijde van de Ecrins ligt en waar het ook een stuk groener is.

Jammer genoeg is de groep enigszins uit elkaar gevallen gaandeweg de vakantie en hebben zich deelgroepjes gevormd, die bijv. niet gezamenlijk het eten bereiden. Best jammer, want de keukenuitrusting (pannen en branders) moet zo steeds gedeeld worden en moeten we op elkaar wachten. Daarbij voelt zich ook niemand echt verantwoordelijk voor het netjes houden van de kookuitrusting en alles wat zich daaromheen bevindt, zoals de stoeltjes e.d. Jammer, volgende keer zal het allemaal wel weer veel beter gaan.

In de Ecrins is de sfeer heel anders dan in de Queyras de vorige week. Het is heel hoog hier, toppen boven de 4000m, veel gletsjers, waardoor we niet overal dwars door het massief wandelpaden kunnen aantreffen. Topjes beklimmen en bedwingen is er daardoor niet bij, wel jammer, maar daarentegen is het veel woester en wilder, het is een ongenaakbaar gebied, soms onaantastbaar, voor wandelaars niet te doorkruisen, dat is weggelegd voor klimmers.

Donderdag Vallouise

We gaan weer een heel eind op weg met het busje voor een schitterende wandeling naar de Glacier Blanc. Ik wandel vandaag de hele dag mee en de bikkels klimmen helemaal door naar de Refuge des Ecrins, over een verschrikkelijk pad, waar het heel lastig is om de route te vinden. Het is erg vermoeiend allemaal, maar we worden wel beloond met verschrikkelijk mooie uitzichten over de gletsjer, onderaan de top van de Barre de Ecrins (4102m). De laatste deelnemers komen erg laat aan op de camping en zoeken al snel na het eten doodmoe het tentje weer op.

Vrijdag Guillestre

De deelnemers gaan vandaag wandelen naar het Lac d'Eychauda, dat volgens de ansichtkaarten erg mooi moe zijn. We zijn echter al weer teveel verwend geraakt de afgelopen twee weken, en de meesten vinden het landschap niet uitzonderlijk mooier dan we al eerder hebben gezien.

Ik heb weer tijd om de bagage naar de volgende camping te brengen en wel bekend terrein, Guillestre, waar we in het begin van de vakantie ook al stonden.

's-Avonds is de enige keer dat wij als groep gezamenlijk de maaltijd gebruiken in een restaurant en het is eigenlijk erg gezellig zo, met de hele groep compleet, op een zwoele avond buiten op het terras van het restaurant in Guillestre, waar we voor € 14,00 een uitstekend menu krijgen voorgeschoteld.

Zaterdag Guillestre

We hebben een rustdag voordat we de reis naar huis aanvangen. De bus komt ons vanavond 20.30 uur pas weer ophalen, dus wij kunnen de dag nog geheel naar eigen believen invullen. Enkelen gaan nog een stevige wandeling doen, ik ga met een klein clubje naar een schitterend recreatiemeertje, waar we de hele dag lekker kunnen luieren en waar het toevallig vandaag wat minder warm is, misschien 25 graden. In de middag draag ik alle materiaal over aan de volgende reisleider en wens hem veel plezier toe voor de komende 4 weken, hij doet namelijk deze reis twee keer achter elkaar. Ik eet nog snel een pizza voor ik de bus inrol.

Zondag thuis

Na een redelijke nacht, waarin ik toch wel wat uurtjes heb geslapen, worden we weer gedropt in het beroemde Belgische wegrestaurant, waar we wederom culinair verwend worden, om al vroeg in de middag in Nederland te worden gedropt, en waarmee de vakantie dan ook definitief ten einde is gekomen. Ik heb goede herinneringen aan deze trip en heb van de groep een schitterend grote handdoek gekregen, plus een fles wijn (Médoc, een echte topwijn) en zo'n superkitscherig glazen bolletje gevuld met water die je moet schudden en dan dwarrelt de sneeuw naar beneden. Heel erg leuk en bedankt daarvoor, reisgenootjes.