Fietsvakantie van Jim met Carolien, Freek in Syrië plus stukje Libanon en Jordanië. We sliepen uitsluitend in hotels, voor de zekerheid hadden we wel tent plus alle kampeeruitrusting bij ons, maar dit bleek achteraf niet nodig. Mijn vakantie duurde 2 weken, de anderen gingen nog 2 weken door naar Egypte.
carolien aleppo |
carolien apamea |
carolien apamea |
freek apamea |
Gezelschap
Met Carolien en Freek kon ik het uitstekend vinden. Het was altijd dikke pret, ze zijn zo gek als een deur en niets is te dol. Het klikte goed, een heel enkele keer even een kleine correctie, waarna de sfeer alleen maar verbeterde. We konden altijd op elkaar rekenen en waren zo een grote steun voor elkaar. Freek is altijd optimistisch, klaagt zelden, makkelijk in omgang, soms heel duidelijk in zijn beslissingen, hetgeen vaak handig was als we voor een keuze stonden. Immers met 4 volwassenen op stap betekent vaak 4 meningen. Carolien is vrolijk, gezellig, zorgzaam en heeft als voordeel dat ze ook fietstechnicus is, kennis die ze heeft opgedaan met het wielrennen. Kortom, in dit gezelschap kon ik helemaal mezelf zijn.
Wat betreft het fietsen hadden we dezelfde ideeën, vroeg op, overdag veel zien door veel te fietsen; het nivo lag gelijk, daarmee hebben we het ook getroffen met elkaar, 100-150km was geen probleem. Verder houden we allemaal wel van cultuur, maar hoeven niet iedere oude kei of opgraving minutieus te bestuderen.
freek apamea |
peter carolien freek apamea |
carolien freek apamea |
carolien freek peter apamea |
Bevolking
De mensen zijn zeer gastvrij, vriendelijk en beslist niet opdringerig. Het toerisme in Syrië is beperkt van omvang, je wordt overal heel hartelijk ontvangen. Veel mensen roepen, zwaaien en toeteren enthousiast naar ons en we voelden ons absoluut veilig. Vele malen werden we uitgenodigd om thee te komen drinken, hetgeen we dan ook een aantal keren hebben geaccepteerd. De bevolking spreekt geen of niet geweldig Engels ("whats yoor neem?"), dus communiceren is soms lastig. De Syrische bevolking is een mix van verschillende volkeren, je ziet dan ook donkere arabieren naast blanke mensen met blauwe ogen.
Weer
Het weer in april is perfect om te fietsen, temperaturen steeds 20-25 graden. We fietsten in het westelijke gedeelte, meestal tussen 400 tot 1000m boven zeeniveau.
Wegen
Er zijn niet erg veel wegen in Syrië en de kaarten (we hadden 4 verschillende) zijn geen van allen echt betrouwbaar. Met herhaaldelijk vragen en gezond verstand zijn we altijd goed terecht gekomen. De wegen zijn redelijk goed, alles is geasfalteerd, maar bij dorpen en steden (die vaak uit lange lintbebouwing bestaan) zijn talloze bulten en kuilen, soms veroorzaakt door slecht onderhoud, maar meestal gemaakt om het autoverkeer enigszins af te remmen. In het westen van Syrië is er redelijk wat klimwerk, dagelijks overbrugden we vaak een hoogteverschil van 1000m.
carolien peter freek apamea |
peter carolien freek apamea |
carolien freek apamea |
syrische moeder |
Verkeer
Er is veel verkeer op alle wegen, zoveel verkeer heb ik in eerdere fietsvakanties bij lange na niet gehad. Elke dag reden we wel een behoorlijk stuk op een snelweg, Syrië is eigenlijk niet echt een fietsland dus, al gedragen de weggebruikers zich tov ons fietsers heel voorbeeldig. Daar komt nog bij dat het wagenpark vaak verouderd is, de sloopmodellen van Europa gaan weer deze kant uit, en stoten dan ook rijkelijk hun stinkende dikke roet uitstotende dieselwalmen over ons uit.
Terugkijkend slaat de balans toch nog wel positief uit wat betreft het fietsen in Syrië, gewoon instellen op druk verkeer, en je krijgt veel terug dankzij de vriendelijke bevolking en schitterend monumenten.
Fietsen
Je ziet in Syrië veel fietsers in de bebouwde kom, daarbuiten eigenlijk helemaal niet. Er zijn genoeg fietswinkels, allemaal met het bekende middelmatige chinese materiaal. Wij zijn slechts 1 vakantiefietser tegengekomen.
Eten
Met wat zoeken en improviseren is altijd wel eten voorhanden, alhoewel uiteraard niet de dikke bruine boterham met kaas of een echt hollands ontbijt. 's-Avonds meestal iets van kip of kebab, yoghurt, sla, soms mezze (voorgerechten). Niet echt een heel uitbundige keuken. Wel is het oppassen wat je eet, de kans dat je ingewanden het moeilijk krijgen is best groot, zowel Freek als Carolien zijn 1 dag ziek geweest.
Landschap
Het landschap is niet bijster interessant, het land wordt dan ook al duizenden jaren door mensen gebruikt, dus veel natuur is niet meer voorhanden. De westkant is het mooiste gebied om te fietsen, in de woestijn hebben we ons niet gewaagd.
Kosten
Vliegen naar deze regio is niet zo goedkoop, zeker als je heen en eindbestemming niet dezelfde is. Daartegenover is het prijspeil ter plekke laag, zeker in Syrië. Libanon en Jordanië zijn wat duurder. Een hotelkamer kostte ons gem. 10 euro, een maaltijd in een restaurant rond 5 euro. In totaal had ik aan zakgeld ruim 250 euro gebruikt.
carolien syrische vrouw |
peter freek fietsend |
carolien fietsend |
carolien fietsend |
Ongedierte
In april hadden we weinig tot geen last van ongedierte, nauwelijks kakkerlakken, weinig muggen, overdag geen vliegen om je heen tijdens het fietsen. De honden vormen hier voor fietsers ook al geen probleem, we zijn nooit achterna gezeten.
DE MAILBERICHTEN
Amman
Ik ben zaterdag 9 april gearriveerd in Amman, Jordanië, waar ik ben ontvangen door Samir Hussein, met wie ik via internet (de Hospitality Club) contact heb gezocht. Hij heeft mij met zijn auto opgehaald van de airport, fiets achterin en daarna naar zijn kantoor, waar hij een klein appartementje heeft waar ik mocht slapen. Super natuurlijk en erg makkelijk, een hartelijk ontvangst in Jordanië.
Busrit
Ik kon redelijk
goed slapen en ben de volgende ochtend weer door Samir opgehaald. We hebben
eerst samen Mount Nebo en de beroemde kerk in het stadje Madaba bezocht, waarna
ik in de middag bij het busstation een kaartje koop voor de rit van Amman naar
Aleppo in Syrië, een rit van 9 uur, kosten 10 euro inclusief fiets. Omdat de bus
maar 1 keer per dag gaat en pas in de middag om half drie vertrekt wordt het een
latertje. Ik heb Freek een sms-je gestuurd over mijn late aankomst, hopen dat ze
die nog lezen (NB: nee dus, zij hadden geen van drieën ontvangst met hun
mobieltje in Syrië).
In de bus heb ik gezelschap van Hamada, een net afgestudeerde apotheker, die nu
in Aleppo bijna 2 jaar een apotheek runt. Hij heeft een a.s. vrouw in Jordanië,
dus reist hij regelmatig op en neer van huis naar haar. Hij spreekt goed Engels,
en ik kan al een aardig beeld krijgen van wat me te wachten staat in Syrië. Hij
is erg aardig en als we tegen 24.00 uur aankomen in Aleppo brengt hij me
nog naar het hotel.
freek peter fietsend |
carolien fietsend |
freek carolien fietsend |
peter fietsend |
Ik had tevoren
in NL al een hotel geboekt, te weten het Tourist Hotel, van madame Olga, waar ze
gelukkig van mijn komst weten. Een goede schone kamer kost 10 euro per nacht, ik
kan de fiets kwijt op het balkon op de 1e etage en wordt verwezen naar kamer 8,
waar iemand van mijn groepje zou slapen. Na een aantal keer flink kloppen komt
er een verwarde in de deuropening en we zijn blij elkaar te zien. Ze
wisten volstrekt niet waar ik was en of ik nog zou komen. Hun telefoons hebben
nl. geen bereik in Syrië, we hebben nog geen kans gehad te mailen, dus de
ontmoeting was aanvankelijk redelijk ongewis. Maar ik ben er gelukkig.
De busreis is redelijk comfortabel, we hadden jammer genoeg niet een heel mooie
bus, die rijden er namelijk wel rond hier in deze regio, maar deze ging er net
mee door. In de bus krijg je soms wat water, maar verder comfort en
voorzieningen zijn er niet, en bij iedere stop wordt volstrekt geen info gegeven
(bijv. bij belangrijke stops als Jordanië uitgaan en bij de Syrische aankomen).
Uiteindelijk, met hulp van de apotheker, gaat alles goed, en ben ik blij dat de
9 uur voorbij zijn.
De nacht slaap ik slecht, want het was bloedheet op de kamer, de cv stond vol aan, dus redelijk moe beginnen we de eerste dag in Syrië. Verrast zijn Freek en Carolien als ook zij mij zien, alles is achteraf toch volgens planning gelopen. We gaan vandaag lekker lummelen in Aleppo.
carolien freek fietsend |
peter fietsend |
freek carolien fietsend |
carolien freek homs |
Aleppo
Aleppo is de
grootste stad van Syrië, met 4 miljoen inwoners. We bezoeken de souks, een enorm
stelsel van straatjes met winkeltjes, zowat alles overdekt door verkoelende
daken. Daarna de Citadel en de grote moskee en dat was het wel eigenlijk wat ons
betreft. We zijn geen van allen zulke cultuurmensen, dus we vinden het prima zo.
Syrië ziet er op het eerste oog wel redelijk welvarend uit, wat rommelig, af en
toe lijkt het wat op Spanje van jaren terug. Ik praat dan over de stad, het
platteland zal wel minder zijn, dat gaan we de komende dagen ontdekken.
Freek, en Carolien hebben er al 2 flinke fietsdagen van elk 140km
opzitten, en dat is niet misselijk zo met die bergen hier. Ze zijn dan ook blij
met zo'n rustdagje.
Eerste fietsdag
We fietsen vandaag 147km om bij Apamea aan te komen. Een lange etappe, een afstand die we achteraf niet hadden ingecalculeerd. Maar we starten gelukkig vroeg, zitten rond 7 uur op de fiets, na eerst op de kamer te hebben ontbeten. We verlaten Aleppo en op de weg is het nog niet zo heel druk als je zou verwachten van zo'n miljoenenstad. Uiteraard is er al wel genoeg vrachtverkeer, taxi's, busjes etc. En dit zal de komende dagen niet anders zijn. Het is ook veel drukker met verkeer dan ik in al mijn eerdere fietsvakanties heb meegemaakt. Wat dat betreft is Syrië niet echt een fietsland. Maar de bevolking maakt veel goed.
fietsen homs |
carolien palmyra |
palmyra |
syrische meisjes |
Thee drinken
De Syriër is heel hartelijk, zeer gastvrij en niet opdringerig. We worden de hele dag door gewenkt om maar een bakje thee te drinken bij mensen thuis. Vandaag nemen we de uitnodiging aan bij enkele oude mannetjes in een sober huisje, waar we op de grond op tapijtjes mogen zitten. Wij in ons "ondergoed", ofwel strakke fietskleding. Alleen Carolien is degelijk gekleed, ze heeft altijd een lange broek en een shirt met lange mouwtjes aan plus een hoofddoek op. We lurken heel kort even aan de waterpijp en drinken enkele kopjes thee. We lachen wat, proberen te communiceren, maar dat is begrijpelijkerwijs nauwelijks mogelijk.
palmyra |
groep palmyra |
snelweg |
snelweg |
Lange etappe
We vervolgen
onze weg naar Idlib, waar we in het parkje zitten bij de schoenpoetsers, en ons
weer thee wordt aangeboden. Het fietsen gaat erg makkelijk, ondanks dat ik niet
zoveel fietskilometers in de benen heb, en de heuveltjes vormen geen probleem.
We fietsen gestaag door en hebben al een flink stuk afgelegd en besluiten in
Kafr Nabil om toch het laatste stukje (14km of is het nu 40km?) af te leggen
naar Apamea, een bekende opgraving hier in Syrië. Het blijken er dus
achteraf meer dan 40km te zijn, en dat nog wel in bergachtig terrein, we moeten
soms flink klimmen een aardige heuvel over om de Orontes-vallei te bereiken,
waar Apamea ligt. We vragen herhaaldelijk of we goed zitten en welke kant het
uit is. Als ze ons al begrijpen dan roepen ze gestaag: "5 km". Iedere keer nog
steeds 5km, da's toch verdacht. En zo fietsen we maar door, we hebben geen keus,
we worden al aardig moe, en de tijd begint te dringen, het wordt al laat.
Eindelijk krijgen we een afdaling en kunnen we met hulp van de plaatselijke
bevolking een hotelletje bereiken. Het Taj Apamea Hotel is onverwacht mooi, met
restaurant en zwembad. We zijn doodop. Gelukkig konden we een paar km terug nog
een gegrilde kip kopen en we storten ons op dit heerlijk gebraden kippetje, want
we hebben niet veel gegeten vandaag.
Water blijkt hier overigens soms een probleem. We dachten dat we overal wel
flessen water konden krijgen, maar in deze regio is dat vaak onmogelijk, dus
kopen we maar ten einde raad cola en 7up, wie weet moeten we daar zelfs een keer
onze pasta mee koken.
freek carolien fietsend |
freek fietsend |
carolien fietsend |
freek carolien fietsend |
Hotel Taj Apamea
Het hotel is op
zich prima, lekker warme douche, weer een meevaller. Per kamer betalen we 500
pond (na afdingen), diner 210 en ontbijt ook 210 p.p. Omgerekend p.p. kamer 4
euro, diner 3 euro, ontbijt 3 euro ontbijt. Het ligt vlakbij Apamea.
Apamea
De volgende ochtend uitslapen, 7 uur gaat pas de wekker, en rond half 9
vertrekken we bepakt en bezakt naar Apamea, hier 2 km vandaan. Apamea is een
schitterende oude stad, daterend uit de Griekse tijd, waarvan met name de
zuilengalerij zeer bezienswaardig is. Dit is een 2 km lange straat uit de
Grieks-Romeinse tijd, aan weerszijden geflankeerd door pilarengalerijen. Heel
bijzonder, wellicht de langste pilarengalerij die nog over is uit die tijd. We
kunnen zelfs fietsen over de 2000 jaar oude straat en we zijn alle 4 zeer onder
de indruk van deze oudheden, het is echt meer dan zomaar een hoopje stenen. We
stellen ons dan ook voor hoe het was geweest hier, 2000 jaar geleden.
Op weg naar Krak
Nieuwe dag. We gaan op pad voor een veronderstelde lichtere etappe, achteraf toch weer ruim 90 kilometers, die vooral zwaar waren omdat we eerst al veel hebben rondgekeken bij Apamea en de etappe aan het einde van de dag een groot aantal zeer steile hellingen kende. Wederom is het veel zoeken hier, en veel vragen, hetgeen ook al een hele opgave is. Iedereen bemoeit zich ermee en voortdurend komt er een nieuw of ander stukje info. Met eigen inzicht, combineren van de 4 verschillende kaarten die we bij ons hebben en de info van de plaatselijke bevolking komen we dichtbij Krak, ons volgende doel. Een 5-tal km voor Krak vinden we een hotel, op zich prima, mooi gelegen hoog in het dorpje met uitzicht op de burcht van Krak, maar waar we uiteindelijk wel wat discussie hebben over de kamers en vooral over de prijs. Het is dus heel erg belangrijk om heel goede afspraken te maken over de prijs hier, want we hebben vaak misverstanden, die ook in de groep doordringen, ook al omdat we zo moe zijn einde van de dag. De onderlinge wrijvingen worden op een heel goede manier opgelost en uitgesproken, en met de hoteleigenaar weten we uiteindelijk nog een acceptabele prijs uit te onderhandelen (42 euro voor 4 personen, logies, ontbijt, diner).
pauze bekaavallei |
bekaa vallei |
jim baalbek |
groepsfoto baalbek |
Thee drinken bij de vrouwen
Overdag worden we steeds uitgenodigd voor de thee, en vandaag kiezen we ervoor om de uitnodiging te accepteren van een groepje vrouwen, die uitgebreid aan het relaxen zijn op een grasveldje onder de bomen, vlakbij hun huis. Ze wenken naar ons, en wij zijn juist net toe aan een pauze, dus dat komt goed uit. We spreken jammer genoeg elkaars taal niet, maar snel blijkt dat moeder 1 van haar dochters aan wil slijten. Onverwacht brutaal en initiatiefrijk zijn deze Syrische vrouwen, dat hadden we niet verwacht. Het koppelen met lijkt vooralsnog niet te lukken, maar we hebben de grootste pret, want op dit gebied begrijpen we elkaar volkomen.
Krak des Chevaliers
Vandaag staan we
wederom wat later op, 7 uur. We kunnen ontbijten in het hotel, en dat is toch
wel zo gezellig, leuker dan een toastje smeren op de hotelkamer. We dalen de
gigantisch steile helling van het hotel richting dorp veilig af, heel
behoedzaam, stapvoets, en zetten koers richting Krak.
Krak des Chevaliers is een kruisvaardersburcht, zo'n 1000 jaar oud, de grootste
en mooiste burcht die resteert uit de tijd van de kruisvaarders. We zijn erg
onder de indruk, en kunnen wel uren rond blijven hangen. We bekijken veel
vertrekken en kunnen ons goed de drukte voorstellen die hier moet hebben
geheerst. Toen zaten er zeker 2000 soldaten boven op elkaar in deze relatief
beperkte ruimte om zich te verdedigen tegen de vijand, hetgeen ze achteraf toch
niet helemaal is gelukt.
Ook de klim naar Krak is zeer steil, maar niet zo steil als de klim naar het
hotel gisteren, dus we halen alle vier fietsend de top: proficiat.
baalbek bacchustempel |
groepsfoto met fietsen |
damascus verkeer |
freek carolien school |
Fietsen
Het fietsen gaat mij makkelijk af,
ik voel me goed en de anderen zijn ook erg fit. Wel merk ik dat ik bergop iets
sneller ben, maar dat komt omdat ik de helft van het gewicht heb te verstouwen.
Ik heb veruit de lichtste fiets, en ik heb maar 2 fietstassen, Freek en
torsen maar liefst 6 tassen! En dat scheelt natuurlijk enorm als je tegen de
zwaartekracht moet optornen tijdens een klim.
Het fietsen in Syrië is overigens niet heel erg fijn. Ik vind het te druk, en
het verkeer is voortdurend bezig met je te begroeten met een uitbundig
geclaxonneer. Wel leuk hoor, maar soms wordt je horendol van al die herrie hier.
Vandaag hebben we 40km op de snelweg gefietst, en ik zal er niet veel over
zeggen, maar dit was een kleine ramp.
De mensen
De mensen zijn superaardig. We worden steeds uitgenodigd en nemen ook af en
toe een uitnodiging aan, zoals ook gisteren in het veld, waar we bij de vrouwen
mogen zitten. Het is erg gezellig, we lachen ons rot met die vrouwen en 1 vrouw
heeft duidelijk een oogje op , hetgeen ze absoluut niet onder stoelen of
banken steekt. Ze omarmt hem om een leuke foto te laten maken. Wie weet wordt
het nog wat.
Homs
We zijn zonet aangekomen in Homs (500.000 inwoners), en hebben onze intrek
genomen in een oud krakerig hotel, El Nassr, dat veel sfeer heeft. We voelen er
ons meteen op ons gemak en betalen graag de 400 pond (6 euro) voor de kamer.
Morgen zullen we hier ook wel blijven. Vandaag eerst de was wegbrengen,
internetten, geld wisselen, ijs eten en de dag is voorbij.
carolien school |
lunch damascus |
carolien jim moskee |
waterdrager |
carolien freek voorstelling |
jerash amfitheater |
carolien fietsend |
freek carolien fietsend |
Palmyra
We genieten
vandaag een rustdag en zitten in Homs (Hims), een mooi stadje dat ons prima
bevalt, geen toeristen, erg gemoedelijk allemaal. We huren een taxi de hele dag
voor 37 euro en brengen een bezoek aan Palmyra (Tadmoor) de belangrijkste
bezienswaardigheid in Syrië.
Palmyra ligt 160 km van Homs en dat gaat bijna allemaal door woestijn. Onderweg
kom je haast geen huis tegen en de weg is bijna kaarsrecht. Het is wel mooi
asfalt, dus voor fietsers op zich wel te doen in 1 dag als je windmee hebt, maar
het is toch erg saai. Daarbij zien we de nodige wilde honden en dat baart ons
wel zorgen als we hier als fietser zouden rondtoeren.
Palmyra is
een aaneenschakeling van allemaal oude stenen en enkele pilaren, soms staan nog
muren overeind. Het is één van de belangrijkste romeinse opgravingen in het
midden oosten, en aanvankelijk vinden we er niet zoveel aan, maar hoe meer we
bij de grote overblijfselen komen, hoe meer we onder de indruk raken. We stellen
ons een beetje voor hoe het hier was geweest 2000 jaar geleden, maar dat is niet
makkelijk, omdat erg veel verweerd is en onder het woestijnzand heeft gelegen.
Veel is omgevallen tijdens aardbevingen of verwoest door vandalen en andere
volkeren (zoals noormannen, eskimo's en papoea's). Gelukkig staat er nog wel het
nodige en kan je volop genieten.
Jammer genoeg is Carolien wat ziek en na enkele uren besluiten we dan ook om de
terugweg te maken, werd ook hoog tijd, want Freek en hebben er samen
geloof ik alweer 200 foto's bijgeschoten vandaag. Heel fotogeniek dus dat
Palmyra.
groepsfoto damascus |
carolien freek peter fietsend |
freek carolien fietsend |
suweida landschap |
Terug naar
Homs
We karren in 1 ruk door terug naar het hotel met een gangetje van 140km per uur
op deze provinciale weg en leveren Carolien en mij af bij het hotel. Freek en
zijn het nog niet zat en brengen een bezoekje aan Hama, een stadje 50km ten
noorden van Homs, waar de beroemde norias (waterraderen) te zien zijn.
Ik ga nog even naar de kapper (1,50 euro) en ga een tukkie doen.
's-Avonds eten we in een chique restaurant vlakbij het hotel. Aanvankelijk
gingen we voor de gein de prijzen vragen en we waren toen verbaasd hoe goedkoop
het was. De tent is echt ongelooflijk mooi en smaakvol ingericht, er loopt een
leger aan personeel rond en we eten uitgebreid voor zo'n 17 euro met z'n vieren.
We gaan nog even langs de voor ons inmiddels bekende ijssalon en halen daar ook water, cake en andere lekkernijen en zijn toch erg moe geworden van deze "lummeldag", een dag met bezoek aan tempels en ruïnes is nog zwaarder dan een dag fietsen.
carolien keuken |
bosra |
bosra |
syrische meisjes |
Busje zoeken
Vandaag staan
we om 6 uur op en Carolien meldt dat ze echt goed ziek is, een behoorlijke
verhoging heeft, verder misselijk en diarree. Ons plan was om weer op de fiets
te stappen, maar zij kan absoluut niet mee. We besluiten dan ook om nog een
dagje Homs te doen en daarna kijken we wel verder. Carolien begint vandaag met
een antibioticakuur, dus dat kan alleen maar beter worden.
De mannen gaan met de bus naar Tripoli in Libanon.
Eerst een heel gedoe om de juiste bus te vinden en om de juiste prijs af te
spreken. Ikzelf vind dat wel leuk en ben daar niet zo snel van onder de indruk
en uiteindelijk belanden we in een stokoud minibusje die ons voor 3 euro in
Tripoli brengt.
De auto's hier zijn voor een groot deel de afdankertjes uit Europa, ze zijn
allemaal een beetje verrot en stinken enorm, vooral de dieselmodellen.
De rit zou volgens het boekje 2 uur duren, maar wij doen er doodleuk 3,5 uur
over. Dat komt vooral omdat er veel stops zijn over de 130km, we stoppen in
totaal 8 keer. Allemaal autoriteiten- en papierwerk. We moeten Syrië eerst uit,
dan moeten we Libanon in, per handeling 2 keer een stop, verder moeten de
Syriërs zelf ook nog bij een of ander kantoortje wat handgeld afgeven, en zo
hobbelen we vooral van stop naar stop.
Lekke band
En dan zijn we Libanon goed en wel binnen en we treffen onmiddellijk een verschrikkelijke weg aan. Het is hier allemaal onverhard, ze zijn over een enorme lengte aan de weg bezig, al het asfalt is er zo'n beetje af, dus het rijden hier gaat vaak stapvoets. Er zitten ook nog enkele zeer rommelige stukken tussen waar de keien overal bovenuit springen en het busje krijgt dan ook prompt een lekke band. We kijken toe hoe de chauffeur dit vakkundig weet te repareren en we gaan in laag tempo verder naar ons einddoel, Tripoli (Trablous).
jordanië berglandschap |
carolien fietsend |
freek fietsend |
jim apamea |
Tripoli
Het stadje is best wel aardig, maar niet echt bijzonder. We bezoeken de citadel
en de moskee vooral van de buitenkant en slenteren lekker door de souk. Het
leven is hier wel een stuk duurder dan in Syrië, we moeten ook weer helemaal
wennen aan een volledig nieuwe valuta. We raken er soms nu al de kluts van
kwijt.
Als we pakweg 2 uren in het stadje hebben rondgelopen, dat is vergeven van
verkeer, gaan we op zoek naar de bus naar Homs, die om 3 uur zou vertrekken. Het
wordt een half uurtje later en we rijden doodleuk nog een paar rondjes door
Tripoli, in de hoop dat er nog een paar passagiers mee willen naar Homs en
Aleppo.
Eindelijk gaan we op weg en bij de grens hebben we weer de bekende hindernissen,
paspoort inleveren, formulieren invullen, maar het loopt al met al redelijk
soepeltjes, al duurt het wel errruug lang. Op de snelweg is het niet prettig en
hebben we een bijna-dood-ervaring als de bus midden op de snelweg met hoge
snelheid een noodstop moet maken als een vrachtwagen ons bijna de vangrail in
rijdt. Vreselijk hoe onze chauffeur rijdt, links en rechts inhalen en constant
toeteren. Na 3,5 uur rijden zitten we op de snelweg rond Homs en worden we er
ineens uitgegooid: "dit is Homs". Ja hoor, dit is helemaal niet Homs, dit is een
stuk snelweg en in de verte ligt ergens Homs. We zijn pissig en we krijgen dan
ineens alternatief vervoer naar de stad. Eerst een privé-auto, dan een busje en
tenslotte een taxi, dat allemaal voor ons geregeld is door de "geheime dienst".
Dat was dan wel weer redelijk goed opgelost.
We gaan via het hotel, waar we
geen Carolien aantreffen, naar hetzelfde luxe restaurant als gisteravond, en
kijken hoe de gegoede burgerij van Syrië erbij zit, en dat is beslist niet
slecht. Er is hier uiteraard een groot gat tussen arm en rijk.
We bestellen weer allerlei heerlijke dingen, plus ook lekkere taartjes als
afsluiter en gelukkig weet Carolien ons te vinden in het restaurant. Ze is al
aan het opknappen, heeft vandaag tot 3 uur in de middag geslapen!
jerash |
jerash |
route syrië |
groepsfoto baalbek extra |
Libanon
Vandaag weer
eindelijk op de fiets, 6 uur opstaan, 7.20 uur weg. We leggen 105km af en
klimmen meer dan 1000 hoogtemeters.
We ontbijten eerst in het gezellige erkertje van het hotel en nemen afscheid van
dit alleraardigste adresje waar we een kamer hebben gehad voor 4,5 euro per
nacht.
Homs uitfietsen gaat best makkelijk, het is in de ochtend nog niet zo druk op de
snelweg, de Syriër begint niet zo vroeg, ze leven juist in de avond-uren. We
komen inderdaad weer op de snelweg uit, dat is onvermijdelijk, en die moeten we
15km lang volgen. En dat is best jammer van het fietsen hier, de wegen zijn niet
zo geschikt voor fietsen eigenlijk. Gelukkig wordt de weg naar Baalbek gaandeweg
steeds beter voor ons. We komen net als gisteren weer bij de Libanese grens. We
mogen Libanon in en we hoeven geen visum te kopen, de eerste 2 dagen is namelijk
gratis! Echt iets waar wij Hollanders wel over te spreken zijn. Tussen Syrië en
Libanon bevindt zich een stuk van 10km niemandsland en eenmaal in Libanon is het
best lekker fietsen.
zonsondergang syrië |
palmyra |
meisjes palmyra |
jim bij palmyra |
Bekaa-vallei
We bevinden
ons nu in de Bekaa-vallei en rechts en links van ons zijn enorm hoge bergen,
voor een groot deel nog steeds besneeuwd. Mooi om te zien en om in te fietsen,
dit is de mooiste dag tot nu toe. De weg klimt wel, maar het gaat heel
geleidelijk.
De Libanezen hier zijn aanhangers van de Hezbollah, en ze heten ons allemaal
heel hartelijk en uitbundig welkom. Veel mensen roepen en zwaaien enthousiast
naar ons. Het is een heel warme ontvangst, je voelt je echt een welkome gast
hier. We worden ook niet moe van het vele zwaaien en het vele groeten.
In Baalbek zoeken we een geschikt hotelletje, en dat is hier niet zo makkelijk,
want het is redelijk duur en redelijk toeristisch. Uiteindelijk hebben we iets
gevonden en we zitten in een kamer van 15 euro, die wel groot en modern is, maar
het is niet schoongemaakt, en we hebben niet of nauwelijks warm water. En als
beloning laten ze nog een enorme dieselmotor direct boven ons dak brullen, die
we maar eens hebben laten stoppen als het bedtijd is.
Het eten was ook al geen succes hier, we zitten in een luxe restaurant, betalen
een fikse prijs, 47 euro voor vier personen incl. Libanese wijn, en de kwaliteit
is maar zozo. We hadden gehoopt op uitzicht op de ruïnes van Baalbek, maar
vandaag heeft Libanon de elektriciteit uitgezet en valt er niets te zien in het
donker.
Baalbek
Gelukkig zijn we vanmiddag naar de oude stad Baalbek geweest en deze was zeer indrukwekkend, daar waren we het alle vier over eens. We hadden geluk met het weer en met het licht, we zaten er nl. aan het einde van de middag en hadden prachtig strijklicht. De ruïnes hier zijn van een uitzonderlijke schoonheid en we raken zeer geïmponeerd door de grootsheid van deze oude stad, waarvan de tempel van Bacchus al enorm groot is en behoorlijk intact (alles 2000 jaar oud!), maar de tempel van Jupiter was nog veel en veel groter. Daar moet je wel wat voorstellingsvermogen voor hebben, want er staan nog maar enkele zuilen overeind. Deze zijn van giga-afmetingen, je snapt niet hoe ze dit hebben kunnen bouwen. En van een esthetische schoonheid zo mooi, we kunnen hier wel uren blijven. We houden het ook lang vol tot bijna sluitingstijd en keren weer terug naar ons hotel.
jim baalbek |
landschap syrië |
vrouwen in syrië |
freek carolien fietsend |
Terug naar Syrië
We fietsen
vandaag ruim 100km over drukke of zeer drukke wegen, met het nodige klimwerk en
tegenwind de tweede helft van de etappe. Gelukkig gaat alles goed met iedereen,
niemand is ziek, we kunnen het goed vinden samen, erg belangrijk als je in verre
oorden fietst.
Vanuit Baalbek starten we vroeg, staan om 6 uur op en zitten half 8 op de fiets.
We maken ons eigen ontbijt op het binnenpleintje van het hotel, waar Freek zijn
brander gebruikt om een lekker kopje thee te zetten. We hebben nog genoeg brood,
wat sardientjes en ander beleg, en gaan op weg richting Syrië.
Druk verkeer
De weg is erg slecht, het verkeer erg druk met dikke dieselroet-rokende auto's en vrachtauto's, dus is het niet steeds een pretje om hier te fietsen, integendeel. Gelukkig houdt het verkeer wel rekening met ons, maar we worden soms toch wel moe van al dat verkeer met hun hevige getoeter. Maar ja, dat hoort erbij in deze regio.
De omgeving
is wel aardig, we bevinden ons tussen twee bergruggen, beide nog besneeuwd van
afgelopen winter. Af en toe fietsen we door een mooi landelijk en groen stukje,
maar veelal zijn er gebouwtjes langs de weg of zijn het dorpjes en stadjes in
een lange lintbebouwing.
Na 40km nemen we onze eerste pauze bij een luxe bakkerij, waar ze heerlijk gebak
hebben. Een goed moment om even op adem te komen, je hersenen worden soms
horendol van al dat lawaai hier.
Jammer is ook dat de mensen in deze regio geen oog hebben voor het milieu. Soms
ligt het hele landschap, tot in de verste uithoeken bezaaid met plastic,
allemaal zakjes en rotzooi dat door het landschap waait en dat blijft hangen aan
alle graspollen en kleine struikjes. Niet fraai om te zien en heel jammer voor
hun eigen omgeving.
De mensen zijn wel erg aardig en zwaaien ons uitbundig toe. Je moet alleen niet
teveel over politiek praten, want sommigen kunnen dan wel wat fanatieker worden,
overigens zonder dat dat hinderlijke vormen aanneemt.
apamea |
voorjaar syrië |
oases palmyra |
freek carolien jim palmyra |
Na het gebak
krijgen we een lange klim voor de kiezen, die zwaar is omdat we tegenwind hebben
en omdat al dat verkeer ook langzaam omhoogklimt, en waarvan de uitlaatgassen
uitbundig onze longen bereiken.
We hebben het dan ook zwaar, we moeten tussendoor nog weer de nodige stops doen
bij de douanes van Libanon en Syrië, die overigens vlekkeloos verlopen, en we
mogen eindelijk de afdaling inzetten. Hier hebben we te maken met een forse
tegenwind en het wegdek zorgt er ook voor dat we niet al te hard moeten gaan,
want er duiken vaak onverwachtse gaten op, waar je maar liever niet in wil
duiken.
Gelukkig houdt ons materiaal het erg goed, af en toe schiet een fietstas
enigszins los, maar dat mag de pret niet drukken. We naderen toch iets sneller
dan verwacht Damascus en proberen het centrum te vinden, hetgeen niet al te
moeilijk is. Wel is het lastig zoeken naar een geschikt hotelletje, en we
kruisen dan ook enkele verschrikkelijk drukke wegen, om uiteindelijk in Hotel
Gazalh aan te komen, waar we een mooie grote 6-pers. kamer met z'n vieren kunnen
delen. De kamer kost 22 euro per nacht en dit hotel is 1 van de beste tot nu
toe, heel prettige sfeer, goed sanitair, rustige ligging midden in het
stervensdrukke centrum van Damascus.
We eten snel even in de stad, gaan nog internetten en sluiten de avond af met
een fles wijn die we nog hadden meegenomen uit Libanon.
Damascus
Rustdag vandaag,
we slapen uit tot 9 uur en hebben de hele dag om de stad te bezoeken.
We gaan naar de oude stad, passeren de citadel, die dicht is vanwege
werkzaamheden, en gaan via de souk naar de grote Ommayaad moskee hier. Deze valt
toch iets tegen, vooral omdat het beschreven is als 1 van de mooiste en
belangrijkste in de wereld. Wellicht zijn we verwend of hadden we te hoge
verwachtingen. Uiteraard is er het schitterend mozaïek, maar het grootste deel
daarvan is verwoest of vernietigd. Gelukkig hebben ze nog een deel kunnen
restaureren.
We slenteren verder door de oude stad en schieten af en toe zomaar een klein
binnenplaatsje in. Zo komen we op visite bij de Association de l'Environnement
de Syrië, een NGO met vrijwilligers, die proberen het milieu in Syrië te
verbeteren. Ze zijn nog erg klein, en beginnen nog maar net, dus er is erg veel
werk te doen. Maar ze denken dat er al kleine lichtpuntjes zijn.
freek carolien jim bekaa |
damascus buitenwijk |
jim damascus school |
weg naar suweida |
Verder lopend komen we langs een schooltje waar we een kijkje nemen en waar
Freek en Carolien zich voordoen als Engelse leerkrachten. Ze mogen zomaar een
korte Engelse les geven samen voor een klasje van pakweg 40 leerlingen, prachtig
om te zien dat dat zomaar kan hier, natuurlijk erg leuk. Ze worden verder
uitgenodigd om dat ook bij een andere groep te doen; zo komen wij op plekken en
doen we dingen die andere toeristen nooit bereiken.
We slenteren daarna wat door de souk, die immens groot is, de grootste en
mooiste die ik ooit heb gezien. Onderweg bezoeken we nog een shiitische moskee,
waar het onverwacht tolerant aan toe gaat, mannen en vrouwen lopen hier wat meer
door elkaar, er worden volop foto's gemaakt en we voelen er ons erg op ons
gemak. Het is een heel nieuwe moskee, met veel kitscherige inrichting, maar wij
vinden het allemaal prachtig.
Onze slentertocht gaat voort in de souk en we worden inmiddels erg moe van al
dat gekuier. We maken dan ook makkelijk de dag vol en hebben nauwelijks de tijd
om eens rustig ergens te gaan zitten.
Na de kaart te hebben bestudeerd voor de route die we morgen willen fietsen gaan
we weer eten bij hetzelfde restaurantje, waarna we even snel internetten om toch
vroeg het bedje op te zoeken, morgenochtend gaat immers om 6 uur weer de wekker.
jim suweida |
carolien woestijn |
jim van den berg waterpijp |
carolien peter |
Naar Suweida
20 april: 118km, 745m geklommen
We stappen weer op de fiets. Een rustdag, zoals gisteren, vind ik op zich wel fijn hoor, maar ik ben gek genoeg altijd vrij snel uitgekeken op een stad, hoe mooi dit Damascus ook is, redelijk interessant, toch ben ik dus weer blij te mogen fietsen.
We verlaten ons oergezellige hotelletje Gazalh, echt een aanrader voor Damascus, en fietsen vrij gemakkelijk de stad uit. Het is allemaal niet zo heel groot, deze stad, dus vrij snel zitten we op de snelweg (ja, alweer!), nu richting airport, de richting die we ook aanvankelijk even op moeten gaan. Jammer genoeg raken we elkaar hier bijna kwijt. rijdt nu een keer voorop en bij een afslag, waar Carolien, Freek en ik een klein bordje hebben gezien met "Suweida 94km", kijkt hij niet op of om en blijft stug in stevig tempo doorrijden, niet omkijkend. We moeten uiteindelijk naar Suweida en we stoppen dan ook bij de afslag, in de hoop dat ons toch nog in de gaten heeft. Helaas, dat duurt te lang, ik ga dan ook maar achter hem aan, Carolien en achterlatend bij de afslag. is al uit het zicht en ik fiets constant 34/35km om hem bij te halen, hetgeen net voor de volgende afslag lukt. En wat schetst mijn verbazing, hier wordt ook Suweida aangegeven, nu wel wat duidelijker. Blijkbaar zijn er 2 afslagen die ons op weg kunnen brengen. en ik moeten echter nu toch weer terugfietsen naar Carolien en Freek, die zeker een half uur, inmiddels ongerust geworden, op ons staan te wachten bij de vorige afslag. Jammer van dit heel vervelende incident, we vervolgen met gemengde gevoelens onze weg.
thee bij syrische vrouwen |
damascus hotel |
carolien jim bosra |
op weg naar apamea |
Lange saaie weg
We fietsen op een bijna kaarsrechte weg naar As Suweida, 90km ver ZW gelegen. Het is een lange en saaie etappe, geen echt inspirerende omgeving, dus wordt het stoempen geblazen, We tellen af, iedere 10km staat een bord Suweida, dus rijden we van bord naar bord. In de loop van de ochtend wordt Freek helaas goed ziek. Hij heeft diarree en de krachten vloeien zienderogend uit zijn lichaam.
Omdat ik in het voordeel ben met mijn lichtgewicht fiets en bagage sleur ik het hele eind op kop, een stevige tegenwind trotserend. Ook Carolien vangt veel wind, om toch Freek enigszins mee te kunnen laten fietsen, want hij is er echt beroerd aan toe. Al met al wordt het een zware dag zo. Ondanks dat de temperatuur eigenlijk wel goed is, deze stijgt van 13 naar 17 graden en verder komen we maar 1 keer een groep wilde honden tegen, die ons gelukkig met rust laten.
De weg is lang en saai en we slepen ons voort naar Suweida, waar we aan het eind van de dag nog de nodige klimmetjes voor de kiezen krijgen, vooral voor Freek slopend, nu hij ziek is.
In Suweida nemen we een privétaxi die Carolien, Freek en ik voor 7 euro naar Bosra brengt.
Restaurant Bosra
We komen in Bosra aan bij een heel sfeervol restaurant, direct naast het amfitheater, waar we ook kunnen slapen in een grote algemene ruimte, op de grond. Het is arabisch ingericht, met veel kleden en matrassen op de vloer en we voelen ons hier meteen op ons gemak. We betalen slechts 7,50 euro p.p. voor de overnachting, het diner en ontbijt, inclusief warme douche direct boven de hurk-wc. Carolien is heel zorgzaam en bereidt hier in de keuken voor Freek een door ons uit NL meegenomen spaghetteria-maaltijd. Dit doet Freek's herstel versnellen en het gaat gelukkig veel beter nu.
Jammer genoeg is het amfitheater bij onze late aankomst al gesloten dus verkennen we maar het stadje en lopen alle zaken binnen die we tegenkomen. Met Freek en Carolien is het altijd dikke pret, ze zijn zo gek als een deur en niets is te dol. We maken echt met iedereen een praatje, geen enkele Syriër is meer veilig voor ons.
Bosra
21 april: 97km, 740m geklommen
Onze reis wordt gekenmerkt door een overvol programma, we hebben het zelfs nu in Syrië druk-druk-druk. Zo bezoeken we vanochtend het amfitheater Bosra en vanmiddag de ruïnes van Jerash, toch niet de minste wereldmonumenten. O ja, en tussendoor hebben we nog 100km gefietst en zijn we de grens overgegaan, zou ik bijna vergeten.
Het amfitheater van Bosra is weer zo'n enorm indrukwekkend monument, tevens voor Freek en Carolien een uitgelezen plek om weer eens helemaal los te gaan. Ze geven een mooie show weg hier op de bühne. Ik heb toch erg veel geluk met deze twee.
Grens Jordanië
Freek is inmiddels weer behoorlijk opgeknapt en we kunnen op de fiets stappen. We vertrekken veel later dan anders, omdat het amfitheater pas om 8 uur opengaat. Gelukkig hebben we nu een stevige rugwind en daalt het de eerste 40km lichtjes. We bereiken dan ook met een recordgemiddelde van 30km per uur de grens van Jordanië, waar we eerst nog heerlijke zoetigheden kopen alvorens dit nieuwe land binnen te fietsen.
We betalen de 11 euro voor het Jordaanse visum en ook hier gaat het met de grensovergang heel soepeltjes allemaal.
Jerash
We fietsen verder, in normaal tempo nu, richting Jerash, de volgende "opgestapelde keien uit de oudheid". Jerash is een oude Romeinse stad en is thans 1 van de best bewaarde opgravingen uit die tijd. Enkele straten zijn nog helemaal in tact en het wemelt van de paleizen, kerken en tempels. Vooral mooi zijn de colonnade van 800m lange pilaren, het forum, een rond plein eveneens omgeven door pilaren. Plus de 2 amfitheaters, waar Carolien en Freek uiteraard gratis voorstellingen geven van de snip en snap revue aan een dankbaar publiek, compleet met ballet, jodel-act en het Wilhelmus.
Moe na deze overvolle dag met vele indrukken en ook mentale inspanningen bekijken we het enige hotel hier. Zo'n 5km klimmen hogerop ligt nog een ander hotel, die laten we maar even voor wat het is. De kamers kosten weliswaar 37 euro voor 3 personen incl. ontbijt, veruit het duurste deze vakantie, maar het ziet er goed uit en we zijn er wat blij mee.
's-Avonds diner in het beste restaurant deze vakantie, voor 5 euro p.p. overheerlijke mezze (voorgerechten), kebab-grill, verse jus d'orange.
Jordaan-vallei
22 april: 108km, ruim 2200m klimmen
Voor mij de laatste etappe van de vakantie en meteen de zwaarste, omdat er een loodzware klim op het heetst van de dag in zit.
Tot nu toe was het weer ons fietsers gunstig gezind met steeds temperaturen van 20-25 graden. Echter, nu we de Jordaanvallei infietsen wordt het aanzienlijk warmer en klimmen de temperaturen gemakkelijk naar de 30 misschien wel 40 graden. De vallei ligt namelijk ruim onder zeeniveau, met hoge temperaturen als gevolg.
We klimmen eerst vanuit Jerash naar het zo'n 700m hoger gelegen Ajluin en genieten van een mooie bergachtige omgeving op minder drukke wegen, eindelijk weer eens lekker fietsen nu er minder auto's zijn.
Helaas wordt Freek een keer belaagd door jochies die het nodig vinden een grote steen zijn richting te gooien, die ook prompt zijn achtertas vol raakt. Dat is schrikken en we kunnen er de humor niet van inzien. Gelukkig genieten we wel van de mooie omgeving, zeker als we de eindeloze afdaling inzetten naar de Jordaanvallei.
De sfeer lijkt hier wat meer gereserveerd dan aan de andere kant van de bergen, het lijkt iets minder gastvrij en uitnodigend.
De eerste kilometers in de vallei gaan over een onverhard stuk waar ze met de weg bezig zijn en prompt krijgen we te maken met de 1e lekke band en wel de voorband van Carolien. Met deskundigheid wordt dit snel verholpen, toch makkelijk zo'n erkende mekanieker als Carolien in ons midden.
Afscheid
Het moment van afscheid dient zich aan. Mijn vakantie eindigt morgen definitief met de terugvlucht vanuit Amman terwijl Carolien en Freek nog 2 weken doorfietsen, dus scheiden onze wegen hier. Ik heb best moeite afscheid te nemen van "snip en snap" en bij deze onderstreep ik dan ook nogmaals dat ik aan hen een puik gezelschap heb gehad: wordt vervolgd!
Loodzware klim
Vanuit de Jordaanvallei moet ik weer dezelfde bergrug op als waar we vanmorgen vanaf zijn gedenderd en ik kies voor een weg die achteraf veruit de zwaarste en steilste klim is van alle beklimmingen. Achteraf hoor ik dat ook veel auto's deze weg vermijden, ivm kokende motoren. Ik wist dat niet en kruip dan ook meter voor meter omhoog over deze loodzware weg. Ik start op min 200m en klim eerst tot ruim plus 600m, met een gemiddeld stijgingspercentage van meer dan 10%, dus vaak hoger. Na veel harken en ploeteren kom ik aan op een vlakker deel en een lichte afdaling, waarna nog een klim volgt, nu naar +1100m, deze in een wat gematigder stijging. Maar bij mij is dan allang de kaars uit. Ik heb de zwaarste klim gedaan op het heetst van de dag en ben behoorlijk uitgeput. Ik moet echter nog door.
Amman
De weg naar Amman is nog ruim 30km, en ik heb geen benen meer over. Ik worstel, ploeter en zwoeg verder, nu door druk verkeer, richting en in Amman. Deze stad ligt in de heuvels, dus krijg ik nog de nodige klimmetjes voor de kiezen. Doodop kom ik uiteindelijk aan in het Sheraton-hotel, waar ik met Samir, mij gastheer hier in Amman, heb afgesproken. Vlakbij is zijn kantoortje plus appartement waar ik weer gebruik van mag maken. Ik ga nog even snel junkfood eten bij Hardees, een Amerikaanse fastfood-keten, en val daarna in een diepe slaap.
Thuis
Ik slaap ruim 10 uur aaneen, die had ik blijkbaar nodig na de zware dag van gisteren, en net op tijd komt Samir mij ophalen en brengt me naar de Airport. Ik pak de fiets weer in de fietsdoos, die ik nog bij Samir had achtergelaten, en kom keurig op tijd weer aan in NL. Kortom, alles weer goed gegaan deze trip, geen mankementen, noch lichamelijk noch met het materiaal.
|