toscane2004

Reisverslag

Op vrijdag 30 april vertrek met de Royal Class bus uit Eindhoven voor een 19 uur lange rit naar Florence. De eigen fiets kan achterin de fietsaanhanger. Gelukkig kan ik naar omstandigheden redelijk goed slapen.

1 mei: rondje Valombrosa, 70km, gem. 18,1km

We rollen al lekker vroeg uit de bus en hebben de hele dag de gelegenheid om zelf in te vullen. Dit wordt een luxe reis, want we zittend de hele week in hotels, voor het eerst dat ik dat meemaak in Italië , dus ik ben benieuwd hoe de kamers en de maaltijden zullen bevallen.

De groep bestaat uit 14 deelnemers, 7 man 7 vrouw en een aantal stapt vandaag al meteen op de fiets, waaronder Marten en ik. Marten fietst richting het westen, ik verkies de bergachtige oostkant. Daar is het erg rustig op de weggetjes en aanvankelijk heel landelijk tussen olijfbomen, wijngaarden, af en toe een dorpje passerend.

Uiteindelijk klim ik richting Valombrosa, een soort kuuroord op 1000m hoogte gelegen. De weg ernaartoe voert door een natuurpark en ik fiets dan ook langdurig door bos, waar maar nauwelijks verkeer is. Ik probeer na Valombrosa nog verder omhoog te klimmen, maar merk dat mijn kniegewrichten het nog niet aankunnen. Ik heb dan ook heel weinig op de fiets gezeten de laatste tijd, en dat voel ik nu terdege, er zit geen kracht in de benen. Ik ga dan ook verder niets forceren en besluit zo langzamerhand maar terug richting hotel te gaan.

Wel gaat het nog steeds wat op en neer en de korte klimmetjes voel ik goed in de knietjes. Ik merk ook dat mijn nieuwe fiets Specialized Cirrus qua versnellingen eigenlijk te weinig uitwijkmogelijkheden heeft om heel licht te fietsen, net als een MTB. Daar moet ik met steile klimmetjes wel rekening houden.

Ik doe het heel rustig aan en als ik bij het hotel aankom kan ik nog lekker even een uurtje slaap inhalen na de altijd onrustige nacht die je in de bus hebt.

’s-Avonds zit iedereen bij elkaar en leren we alle namen. Naast reisleider Theo zijn dat Claudia, Marten, Josee, Wil, Laura, Beatrix, Marjan, Dick, Nico, Leen, Gerti, Nynke, Alex en ik. We krijgen een matig diner met pasta bolognese, wat vlees met sla en tiramisu toe.

2 mei: Florence, 61 km, gem. 18,9km

Om 9.30 uur zitten we al vroeg in het zadel. Marten en ik fietsen vandaag samen op, omdat we allebei het plan hebben om eerst een stukje richting oosten te gaan. We fietsen weer richting Valombrosa, die ik gisteren ook al had beklommen, nu via een iets andere route. Marten is met het klimmen sneller dan ik, oei wat ben ik conditioneel toch enorm teruggevallen. Hopen maar dat het einde van de week iets beter gaat.

In Valombrosa drinken we nog even koffie in een ouderwets restaurant, een beetje vergane glorie. We doen de jasjes aan en gaan een behoorlijk koude afdaling tegemoet, erg steil, allemaal bos, weinig zon. Onderweg naar Florence gaan we wel eerst nog uitgebreid pasta lunchen en vervolgen onze weg. Meer richting stad wordt het uiteraard drukker op de weg met auto’s, maar het is voor ons fietsers nog te doen. Wel moeten we vlak voor Florence nog een half uur schuilen want we krijgen met een ware stortbui te maken. Niet normaal wat hier in korte tijd uit de lucht kan vallen (NB: een voorbode van wat ons te wachten staat de rest van de week). Gelukkig zitten we droog in een bushuisje en zodra het opklaart leggen we de laatste kilometers af naar het hotel.

We zijn de laatsten die aankomen in het hotel, de anderen hebben de normale route gereden, die Cycletours had voorgesteld. In het hotel constateren we echter dat de koffer van Marten niet bij de receptie staat. Tja, wat nu. Er is niemand van de groep in het hotel, iedereen is lopend naar de stad, ook Theo is nergens te bekennen, dus besluit Marten maar van mij een t-shirt plus onderbroek te lenen, waarna we toch gedoucht de stad in kunnen. Marten nog steeds gekleed in wielertenue, bij gebrek aan anders.

Florence doet best aangenaam aan deze keer, het is koel en nog niet zo heel druk met toeristen, in vergelijking met de zomer. We slenteren wat rond zonder eigenlijk iets speciaals te willen zien en strijken uiteindelijk neer in een restaurant dat nog redelijke prijzen hanteert, we zijn 18 euro kwijt voor een compleet menu, incl. drankjes.

Terug bij het hotel treffen we behalve Alex verder niemand aan. We gaan nog even in de bar aan de wijn en prompt komt Theo aanzetten. Hij weet ook niets van de verdwenen koffer en dus denkt Marten al aan nieuwe spullen kopen morgenochtend, want hij heeft er weinig hoop op dat de koffer nog wordt teruggevonden.

3 mei: San Gimignano, 80km, gem. 20,3km

We slapen in een luxe hotel en hebben dan ook een redelijk goed ontbijt hier, iets wat in Italië niet vanzelfsprekend is. Tijdens het ontbijt vraagt Theo nog voor de zekerheid aan iedereen of er misschien bij iemand op de kamer nog een onbekende bruine koffer staat, en ineens beseffen Beatrix en Nynke dat er inderdaad een extra koffer op hun kamer is gezet. Eigenlijk niet aan gedacht dat-ie wel eens aan iemand zou kunnen toebehoren. Gelukkig voor Marten, want hij kan nog snel even tanden poetsen en we kunnen op weg.

We hanteren voor het eerste stukje van onze route de beschrijving van Cycletours en direct al in Florence rijden we verkeerd, net als alle andere deelnemers overigens. Marten en ik besluiten dan ook om verder vandaag maar weer eens een heel andere route te rijden. We zakken af naar het zuiden en komen via Impruneta aan bij onze lunchplek in Tavernelle, waar we een perfect restaurantje aantreffen om ons zelf weer eens lekker te verwennen met overheerlijke verse pasta. Ja, dat is het echte genieten, wat kunnen ze dat toch goed in Italië.

Na het nodige klimmen en dalen komen we ineens het busje tegen van Theo, waar we water kunnen bijtappen en allerhande etenswaren naar binnen kunnen werken. Voor Marten en ik een hele nieuwe ervaring, ineens merken we dat we deel uitmaken van een cycletours-groepsreis! Gisteren hebben we namelijk feitelijk de hele dag niemand van de groep gezien en vandaag dan voor het eerst onderweg de hele groep bij elkaar. Marten en ik gaan toch maar weer gezamenlijk door met fietsen, want we merken dat er wel wat verschil in nivo is tussen ons en de rest.

We leggen de laatste kilometers klimmend af naar San Gimignano, waar we moe en voldaan neerploffen op een terrasje, heerlijk genietend van het schrale voorjaarszonnetje in dit alleraardigste plaatsje. Natuurlijk halen we ook nog een ijsje in de wereldberoemde ijssalon hier, en ik moet eerlijk bekennen, dit ijs is verrukkelijk, misschien wel het lekkerste ijs dat ik ooit heb gegeten, echt super. Helemaal bijgetankt hoeven we nog maar een klein stukje af te dalen om bij het hotel te komen.

Cycletours heeft me verbaasd met de hotels, ze zijn allemaal uitstekend, 3 en 4 sterren naar Italiaanse maatstaven, alles prima in orde. Dat maakt de hoge prijs die we hebben moeten betalen voor deze trip wat meer begrijpelijk. En tja, als je in Toscane mag zijn, dan denk je toch niet meteen aan de meer aardse zaken als daar zijn: geld.

We hebben heerlijk gedoucht en schuiven zo aan tafel voor het diner, waar ik wel naar uitkijk, want ik heb alweer bere-honger. Gelukkig gaat het fietsen steeds beter. Wel moet ik constateren dat ik in conditie enorm ben teruggevallen t.o.v. 2 jaar terug. Logisch, als je zoveel minder sport dan voorheen. Ik moet dan ook eens goed afwegen hoe ik dat verder wil aanpakken en verbeteren als ik terug in NL ben. Het makkelijkste is gewoon weer dagelijks fietsen naar kantoor en weer 4/5 keer per week aerobicken. Maar of ik dat structureel kan opbrengen? Ik heb er een zwaar hoofd in.

Het diner hier is voortreffelijk. Het is een mooi ingericht sfeervol restaurant, waar veel mensen van buitenaf komen eten, een goed teken. Het is best gezellig zo, met de groep, eindelijk weer eens voltallig verenigd.

4 mei: rondje Volterra, 68km

Helaas een regendag vandaag en Marten, Alex en ik zijn de enigen die samen met reisleider Theo op de fiets stappen. De rest van de groep doet rustig aan met een bezoekje aan San Gimignano.

We starten vandaag wat later en wachten eerst tot Theo terugkomt met het busje, hij brengt vanochtend eerst een zestal mensen naar Volterra, waarna we om 12 uur kunnen vertrekken en meteen al in de regen. We trekken onze regenjasjes aan (behalve Alex, die geen regenjas bij zich heeft). Al snel gaan we schuilen in een klein cafeetje want het regent toch wel errug hard. Alex is doornat en besluit vanaf hier maar terug te keren en wij fietsen gedrieën, nu het weer wat droger is, door naar Volterra.

Het is nog een aardig klimmetje naar het strategisch gelegen stadje, maar vandaag gaat het weer eens erg lekker. Ik ga echt met sprongen vooruit, maar ja, dat is ook niet zo moeilijk als je van heel ver moet komen.

Volterra is weer zo’n schitterend stadje in Toscane, waar we ondanks het slechte weer toch nog enigszins van kunnen genieten. We eten hier nog een lekkere dunne pizza en dalen rond een uur of half vier weer af om de weg naar San Gimignano weer op te pakken, nu via de noordelijke route. Tijdens de afdaling begint het weer te regenen en die houdt de komende uren gestaag aan. Ik heb een Agu-regenjasje, maar ik kan net zo goed een trui aantrekken, want het jasje is 0% waterdicht, wat een rotdingzeg. Ik ben van binnen dan ook in no-time kletsnat. Nou ja, blik op oneindig en maar doortrappen tot we weer bij het hotel zijn, waar we in ieder geval van een welverdiende warme douche kunnen genieten.

Het diner is weer erg goed met eerst een groot bord pasta, gevolgd door stukjes kipfilet in een overheerlijk sausje.

5 mei: Siena, 88km, gem. 21,5km

Mmm, weer regen, weer een grijze donkere lucht. Nou ja, vandaag hebben we geen keus want we moeten verkassen richting Siena. Ik leen nu het overhemd van Theo, die meer waterbestendig is dan mijn regenjas en Marten en ik hebben een mooie route uitgestippeld over erg stille en kleine weggetjes, met nauwelijks verkeer en door een schitterende omgeving, de mooiste dag tot nu toe. Wel zwaar, want er zijn immers toch regelmatig wat langere beklimmingen te doen. Desondanks gaat het best goed en we doen onze eerste koffiestop in Casole d’Else, waar we als verzopen katten aankomen en snel ergens binnenschieten om droog te zitten.

Al onze kleding is inmiddels drijfnat, en dan krijg je het ook wel koud, want het droogt niet zo snel op hier binnen. We kunnen hier niet eeuwig blijven zitten dus fietsen we toch maar weer door in de regen naar de volgende stop in Pievescola, waar we in een luxe restaurant belanden, die we nauwelijks durven betreden met onze drijfnatte fietskleding. We worden desondanks toch hartelijk ontvangen en genieten weer van overheerlijke verse pasta. Het is een bijzonder goed en verfijnd restaurant en we betalen dan ook fiks voor deze lunchstop, € 20.

In stromende regen leggen we de laatste vermoeiende 30km af richting hotel en met name de laatste 10km in de stad zijn erg onaangenaam in vaak keiharde stortbuien en veel druk autoverkeer. In het hotel gebruiken we alle hangertjes om al onze natte kleding aan op te hangen.

Het eten hier stelt niet veel voor, zeker het toetje, een gortdroge cake, kan ons niet echt bekoren. Overigens mochten we niet bij elkaar aan één grote tafel zitten, dus zitten we in groepjes van 4 aan aparte tafels, wel minder gezellig zo.

6 mei: rondje Asciano, 68km, gem. 20,8km

We kunnen vandaag van een rustdag genieten om Siena te bekijken. Alleen Alex en ik pakken de fiets, ieder voor zich. We hebben geluk vanmorgen, want het is prachtig weer, met alleen ver weg dreigende wolken. De eerste uren is het dan ook heerlijk fietsen over de Route de Crêtes, die ten zuiden van Siena loopt. Wederom een schitterende weg met weinig verkeer en des te mooiere vergezichten.

Toscane is al met al een plaatje, en natuurlijk niet voor niets een toeristische topattractie. Alles klopt hier dan ook, het landschap, de leuke mensen, het lekkere eten, de prachtige dorpen en steden. En vooral voor fietsers lijkt het landschap wel geschapen.

Ik fiets verder door om een leuk restaurantje te treffen, hetgeen lukt in het dorpje Rapolano, waar alleen plaatselijke arbeiders komen. Het is stervensdruk in dit tentje waar je geen menu of prijzen aantreft. Moeder de vrouw komt bij je aan tafel staan en noemt wat gerechten op waar je uit kunt kiezen. Ik kies eerst spaghetti, gevolgd door heerlijke kipfilet met gebakken aardappeltjes. Samen met de koffie en mineraalwater € 11,00. Daar kan ik weer goed op fietsen vanmiddag.

Wel moet ik nog eerst schuilen voor ik verder fiets, want het regent en hagelt weer eens flink. Dit zal vanmiddag nog wel een keer zo gaan, maar als je op tijd even schuilt, kan je vandaag toch nog redelijk droog overkomen. Vlak voordat ik bij het hotel ben begint het toch heel serieus te plenzen, ik ben dan ook net op tijd binnen, wat een geluk. Wat kan hier een water naar beneden komen, zeg, echt ongelooflijk, dat zie je in NL maar zelden.

Tegen de avond ga ik samen met Claudia en Laura met de bus naar de stad, waar we met de rest van de groep hebben afgesproken voor een gezamenlijk diner. We treffen een gezellig tentje aan in het centrum waar we een heerlijke avond hebben. Het is overigens wel koud momenteel in Italië, ik schat zo’n graadje of 10.

Na het eten proberen we lopend het hotel te bereiken, hetgeen voor een aantal van ons geen succes is. We raken eerst elkaar kwijt en ons overgebleven clubje van 5 moet het nu zelf verder uitzoeken. We raken nu ook nog verdwaald in Siena en komen er zelfs helemaal niet meer uit dus bestellen we na zo’n 2 uur ronddolen maar een taxi, anders wordt het wel heel erg laat. Gelukkig is het hotel nog open en wachten Marten en Laura op ons.

7 mei: Figline, 82 km, gem. 22,5km

We starten de dag weer met een fraai zonnetje en hebben vandaag nog maar af en toe een bui, dus al weer veel beter dan de afgelopen dagen, dus nog veel meer genieten. We fietsen door de Chianti wijnstreek en het is wederom veel klimmen en dalen. Met mij gaat het nog steeds iedere dag een stukje vooruit, ik kan al weer heel langzaam met wat meer kracht en souplesse de heuvels op komen. Marten en ik fietsen de eerste helft samen op, waarna ik de weg richting Radda en Greve verkies. Hier kom ik ook weer op de route waar de andere deelnemers zullen fietsen, maar ik kom helaas niemand tegen. Het blijkt dat ze net wat achter mij zitten, dus ontmoeten we elkaar net niet. In Greve aangekomen is het al weer tijd geworden voor de inmiddels traditionele pasta-lunch, dit keer met groene asperges en garnalen, gevolgd door een lekker stukje tiramisu. Onderwijl regent het, dus heb ik wederom alle geluk van de wereld met het ontwijken van de regen, want zodra ik klaar ben met eten, houdt de regen weer op.

Nou, de laatste 20km naar Figline dienen zich aan en na de zoveelste klim is het louter in hoog tempo afdalen naar het hotel.

De fietsen kunnen worden gewassen, hetgeen ook hoognodig is na dit slechte weer, want voor iedereen (behalve ik) zit het fietsen er weer op. Claudia gaat geld inzamelen voor de tip voor Theo onze reisleider en aan mij werd gevraagd om dat vanavond tijdens het diner aan hem te overhandigen.

Het is weer gezellig aan tafel en iedereen lijkt een beetje z’n plek in de groep te hebben gevonden. Direct maar aan het begin van de maaltijd bedank ik namens de groep onze reisleider Theo, die een behoorlijke fooi overhoudt aan deze week reisbegeleiden, de meesten geven 5 of 10 euro.

Het eten hier in dit hotel kan de meesten niet echt bekoren, maar we slaan er ons moedig doorheen met hulp van de nodige flessen wijn. Na discussie over de oorsprong van de europese mens (komt die uit Irak, Iran of India?) en een verhandeling over Troje gaan we laat naar bed.

8 mei: rondje Figline, 107km, gem. 20,3km

Vandaag ben ik de enige die fietst en staat me wederom variabel weer te wachten, met erg veel wind deze keer. Het is dan ook een vermoeiend lange dag, maar ik ben blij de fiets te hebben gepakt, want het alternatief is een dagje Florence, waar de andere deelnemers voor opteren.

Het weer zag er aanvankelijk slecht uit. De hele nacht spookte het buiten met enorm onweer en harde regen, de inmiddels bekende Toscaanse hoosbuien. Zelfs de kranten ruimen hun voorpagina al in voor nieuws over het slechte weer, er is bijvoorbeeld weer 60cm sneeuw gevallen in de hogere regionen van de Apennijnen.

Mijn plan is aanvankelijk om een rondje te maken over het bergmassief aan de overkant van Figline, dat zou precies een mooie dagetappe zijn met rond 90km. Maar zoals gezegd, het ziet er instabiel uit dus start ik rustig vanuit het hotel pas om 10 uur, na afscheid te hebben genomen van Theo en het echtpaar Leen en Gerti, die er nog een weekje Umbrië aan vastplakken. Ik fiets met droog weer weg van het hotel en na een enkel keertje schuilen neem ik in het oude plaatsje Loro mijn eerste koffie. Hierna begint een serieuze klim en in 7 km overbrug ik een hoogteverschil van 600m, da’s toch niet gering hier. In het gehuchtje Anciolina maken ze voor mij het winkeltje open en smeren een broodje kaas. Ik zit inmiddels in een omgeving met piepkleine dorpjes waar geen restaurantjes meer zijn.

Vanaf hier sta ik te twijfelen. Ik kan nog steeds de 1500m hoge Pratomagno over, maar de lucht daarboven bevat nog veel dreigende wolken en ik zie al vrij dichtbij erg veel sneeuw op de bergtoppen. De weg gaat zeker tot een hoogte van 1450m, dus ook door of langs de sneeuw, en al zal de weg sneeuwvrij gemaakt zijn, om daarboven te fietsen lijkt me toch niet verstandig, vooral ook omdat het gaandeweg naar boven alleen maar kouder wordt. Ik ben helemaal niet uitgerust voor winterse omstandigheden. We zitten immers in mei in Toscane! Maar je ziet het, het kan verkeren.

Ik verkies dan ook de verstandige weg en denk de afdaling naar rechts te nemen, maar de weg gaat niet omlaag, doch omhoog. Dat kan je aan de kaart niet zien. Ik klim tot ongeveer 1100m waarna een afdaling volgt over zeer slecht wegdek. Waakzaamheid is dan ook geboden. Al met al ben ik dus erg hoog geklommen (de start lag op 100m) en ik zie de sneeuw met de gitzwarte dreigende lucht daar vlak boven, niet ver van waar ik fiets. De klim is steil en zwaar, ik moet regelmatig hele stukken op de pedalen staan, maar gelukkig ben ik behoorlijk wat sterker geworden deze afgelopen week, dus voel ik me erg goed.

Ik fiets nog even door deze middag, wil namelijk niet te snel bij het hotel zijn, want daar is niemand en er valt echt niets te beleven. Ik steek dan ook nog even de Arno over, de plaatselijke rivier, die heel veel water te verstouwen heeft. Ik fiets door naar Cavriglia en na veel klimmen en dalen kom ik eind van de middag aan bij het hotel. Hier even wat opfrissen (een douche zit er helaas niet meer in), boodschappen doen om ook in de bus wat eten en drinken te hebben, daarna nog even kijken of ik de anderen zie bij het station of in het stadje Figline om tenslotte op het plein zelf uitgebreid te eten bij de plaatselijke pizzaboer.

De bus komt precies op tijd om 21.00 uur aan en vrijwel direct val ik na deze vermoeide dag in de bus in slaap.

9 mei: aankomst in Nederland

Ik heb goed geslapen in de bus, wat een geluk! Ik kom dan ook uitgerust eind van de middag weer aan in Rotterdam.

Reissom (vervoer, hotels, maaltijden)	€ 835,00
Extra diners/wijn	106,00
Lunches	84,00
Koffie/terrasjes	33,00
Kosten onderweg	45,00
Totaal	€ 1.103,00