vanoise 2001, frankrijk
Oorspronkelijk zou dit een toerskiweek worden door het Nationale Park de la Vanoise met een uitstapje naar het Nationale Park Gran Paradiso. Echter, door het slechte weer waren we genoodzaakt om in de bewoonde wereld te blijven (we zaten de hele week in de gîte in Ste.Foy) om dagtochtjes te maken, in afwachting van een weersverbetering.
Uiteindelijk hebben we aan het einde van de week toch nog 2 dagen mooi weer gehad en hebben we een toertocht kunnen maken naar de Refuge Prariond, waarbij we twee toppen hebben beklommen.
Omgeving
We verblijven nu de hele week in het skistation Sainte-Foy-en-Tarentaise, in de gîte van Jeanette en Dirk. Dit skistation ligt in de buurt van Les Arcs en Tignes. De omgeving is zeer indrukwekkend hier, met enorme bergwanden overal om je heen. Al snel zit je boven de boomgrens en er zijn veel gletsjers te vinden.
Onze 2-daagse toertocht aan het einde van de week gaat door een klein stukje van het Nationale Park de Vanoise, waar je niet erg veel mensen tegenkomt. Er zijn wel veel gemzen en steenbokken, die je overigens in de winter niet zo snel ziet. Het nationale park is onbewoond, slechts hier en daar bevinden zich hutten van de alpenvereniging, die in de winter voor korte tijd bemand zijn.
De groep
We skiën deze week met zes deelnemers: Annelou, Katelijne, Harmen, Bert, Bernd en ik, onder leiding van Alan, de Zwitserse berggids. Met Bert heb ik al diverse tochten gemaakt, en Bernd ken ik ook heel goed van de skitrip Canada (zie o.a. foto's van hem daar). Alan heb ik al met twee eerdere tochten meegemaakt (Monte Rosa en Andermatt-Zermatt).
De groep vormt zich tot een hechte eenheid die van flink aanpakken weet. Het skinivo verschilt wel wat van elkaar, met name Bernd en Harmen steken er wat dat betreft bovenuit, maar is toch zodanig dat we veel kilometers maken deze week. Gedurende onze tweedaagse toertocht lopen we in flink tempo achter Alan aan en de groep klimt dan die eerste dag dicht bij elkaar omhoog met op de tweede dag wat meer verschillen onderling.
Dagindeling
Zaterdag vertrek vanaf Schiphol samen met Bernd naar Genève, vanwaar we de bus nemen naar de gîte in Ste.Foy, gerund door de Nederlanders Dirk en Jeanette. We komen tegen een uur of vijf aan in de gîte en constateren dan dat het vervoer met het vliegtuig naar een skidorp dat diep in de Alpen is gelegen toch nog een hele dag in beslag neemt. Ik vlieg gratis omdat Bernd veel FD-punten heeft (Flying Dutchman), en we worden zelfs ge-upgrade naar de business class, die overigens niet erg veel voorstelt bij Europese vluchten. Je kan op Schiphol in de business-lounge wachten, waar alle drankjes en kleine hapjes gratis zijn, en in het vliegtuig krijg je een glaasje jus d'orange en een bonbon extra. De stoelen zijn verder wel exact hetzelfde als in economy class.
Zondag samen met Bernd en Harmen inskiën in het kleine gebiedje van Sainte-Foy, Bernd op mijn oude toerski's Dynastar Yeti en ik op de nieuwe Rossignol Bandits XX. Het is slecht weer, af en toe sneeuwt het en het zicht is vaak minimaal. We proberen wel steeds off-piste te blijven skiën, maar regelmatig zoeken we toch de piste op, omdat we soms volstrekt geen contrast kunnen waarnemen. 's-Avonds ontmoeten we de gids Alan die ons van de nodige uitrusting voorziet: schep, sonde, lawinepieps en stijgijzers.
Maandag zou de toer beginnen, maar het weer is erg slecht dus skiën we een paar dagen in de skigebieden van Sainte-Foy, Les Arcs en Tignes, in afwachting van betere omstandigheden. Ik was wel wat teleurgesteld, ook al omdat ik exact deze zelfde tocht twee jaar geleden al wilde doen, en toen bleek het slechte weer ook al roet in het eten te hebben gegooid. Toen zijn we zelfs helemaal niet weggeweest vanuit Sainte-Foy. We skiën deze dagen al met al wel lekker en met name de dag in Tignes was formidabel. We zijn dan met z'n viertjes (de dames blijven in Sainte-Foy). Alan vindt voortdurend prachtige offpiste-stukken, terwijl we ons toch midden tussen de liften van het enorme skigebied van Tignes bevinden. We skiën soms in heerlijke losse poedersneeuw en tot driemaal toe weet Alan leuke couloirs te vinden. Het tempo ligt hoog en we beleven een topdag.
Gelukkig wordt er voor een paar dagen mooi weer voorspeld en we wagen het er dan ook op om donderdag en vrijdag een kleine toer te maken. We gaan met de auto naar Val d'Isère, vanwaaruit we 3 liften omhoog nemen om te traversen richting de Col Pers (3009m). Er volgt een heerlijke afdaling naar de Refuge Prariond (2324m) over verse maagdelijke sneeuw. We deponeren bij de hut onze overtollige bagage en klimmen vervolgens met een lichte rugzak naar de Grande Aiguille Rousse (3482m). Alan had voor vandaag eigenlijk niet zo'n lange toer in gedachten, maar hij had zich vergist in deze beklimming. Aanvankelijk zouden we een lagere col of top doen, maar het ging allemaal zo lekker dat Alan in zijn enthousiasme lekker is doorgelopen naar de Aiguille Rousse, duidelijk de hoogste top die we vandaag zouden kunnen bereiken. Voor ons perfect natuurlijk, wij hadden anders wellicht opgezien tegen deze lange klim, als we dat van tevoren hadden geweten en nu we er uiteindelijk toch zijn aanbeland, is de voldoening des te groter. Op een colletje direct onder de top doen we de ski's af om de laatste 150 hoogtemeters naar de top te voet af te leggen. Daar aangekomen kijkt Alan vertwijfeld op zijn hoogtemeter en vraagt mij hoeveel mijn hoogtemeter aangeeft. Allebei dik over de 3400 meter. Dus zitten we toch op de hoogste top, is de conclusie ! Nou, iedereen verbaasd, maar wel erg voldaan en tevreden deze top te hebben beklommen, bijna 1200 hoogtemeters. Al met al zijn we inmiddels wel moe geworden, de zon heeft ons ook nog eens de hele dag genadeloos geteisterd, zo hier hoog boven op de gletsjers, dus is er al veel energie verloren gegaan. Ons wacht echter nog een enorme afdaling terug, in eerste instantie over droge lichte poedersneeuw, de mooiste sneeuw die je je kunt bedenken, en verder naar beneden steeds zwaarder wordende sneeuw. Al vlak bij de hut gekomen verlies ik nog mijn ski die ik met veel moeite terugvind, en doodmoe komen we in de hut aan. We kunnen erg tevreden zijn: we hebben de eerste verse sporen getrokken van de hut naar de Aiguille Rousse, we waren de eersten na de slechtweer periode van de afgelopen dagen.
De Refuge Prariond is een erg gezellige hut, waar zelfs wat plantjes en bloemetjes op tafel staan. We hebben allemaal een individueel bed en het eten is er goed. We krijgen zelfs een aperetiefje van het huis aangeboden.
Vrijdag staan we erg vroeg op om al rond 7.00 uur op de ski's te staan. We klimmen direct omhoog naar de Pointe de la Galisa (3343m), een klim van ruim 1000m, die we in 2½ uur bereiken. Op de top hebben we wederom schitterend weer en blijven zowat een uur pauzeren voordat we de afdaling inzetten. De eerste meters gaan uitstekend en we komen de andere groep Nederlanders tegen, die onder leiding van gids Victor Saunders ook een klein toertje maken. We nemen afscheid van hen en al snel daarna vermindert de sneeuwkwaliteit aanzienlijk. We hebben hele stukken te maken met moeilijke bruchhars waar het lastige doorheen skiën is. Bij de hut aangekomen lunchen we uitgebreid, nemen alle resterende bagage weer mee in de rugzak en we klimmen de laatste keer deze vakantie nog 300m omhoog om de afdaling terug in te zetten richting auto, waar we al om half 3 aankomen. Alan heeft haast, maar desondanks sluiten we de week af in Val d'Isère met koffie en gebak. Alan heeft namelijk om 4 uur die middag een afspraak met zijn vriendin.
Zaterdag blijven Bernd en ik nog de hele dag in Sainte-Foy skiën. Aanvankelijk zou Harmen ons vergezellen, maar omdat het in de ochtend opnieuw niet zulk helder weer is, gaat hij op huis aan. Bernd en ik hebben geluk, want het klaart gaandeweg de ochtend op, en we skiën dan ineens met helder zicht op toch nog mooie losse sneeuw. We weten hier en daar nog nieuwe sporen te maken en skiën de drie steile couloirs onder het hoogste stoeltjesliftje. Einde van de dag doen we nog twee super-afdalingen (de laatste met Jeanette, één van de gasten die ook in de gîte verblijft) waarmee we dit skiseizoen met een meer dan tevreden gevoel hebben beëindigd.
Zondag vliegen we weer terug naar Nederland en we denken nu al vooruit aan het volgende skiseizoen.
